2012 Denver – Denver, het reisverslag…

A Denver B Moab C Goulding D Sedona E Las Vegas F Springdale G Torrey H Grand Junction I Denver

Reisverslag 2012 in pdf

Dag 1 28 juni 2012 Zoetermeer – Denver

Game On!

Gisteren hebben we maar weer eens geprobeerd om online in te checken zodat we de Sr. en Jr. perikelen bij de balie voor zijn. En dit lukt….bijna! We worden bijna allemaal op de 2 vluchten ingechecked behalve ondergetekende. Ik moet mij morgen melden bij de bali voor de 2e vlucht van Ijsland naar Denver. Ik neem in ieder geval een dikke trui mee, want het is maar 14 graden in Ijsland……

Na een toch wel teleurstellende wedstrijd tussen Spanje en Portugal die in Polen 2 dagen heeft geduurd kijken wij nog onze laatste VI Oranje af die ook in Nederland de volgende dag pas is afgelopen. Maar dit is geen probleem want vandaag gaat er geen wekkertje midden in de nacht af, omdat we om 14.00 uur de lucht in gaan. En toch wordt het zo’n vakantieochtend die te lang duurt, we zijn te vroeg wakker, willen weg en de klok zet echt geen stap harder. Uiteindelijk staat dan toch de taxi voor de deur en is het Game On! Opa en Oma worden opgehaald, Dorry zwaait ons traditie getrouw uit en dan gaan we op weg naar Schiphol. Dit ritje gaat vlekkeloos, hopenlijk gaat dit de hele dag zo door. We staan als 2e in de rij, maar de incheckbalie van Icelandair is nog niet open. Na een kwartiertje komt er beweging achter de balie en wordt ook ik gelukkig op de 2e vlucht gewoon ingecheckt.

Dan moeten we ons voor het eerst in Nederland bij de douane ontdoen van de schoenen, broekriemen en andere prullaria. Gelukkig horen we geen vervelende piepjes,  en beginnen we alweer aan een volgende traditie; broodjes, bakkie koffie en winkeltjes kijken voordat we ons naar naar gate C9 begegeven.  Daar verlaten we met 20 minuten vertaging Haarlemmermeer in de oudste Boeing 757 van Icelandair, er is nml. geen inflight entertainment…..ahhhhh. Als compensatie wordt er een PSP te leen aangeboden voor deze vlucht van een kleine 3 uur, waar we uiteraard géén gebruik van maken, want we hebben genoeg entertainment bij ons.

In Reykjavik hopen we op een vers toestel richting Denver. We zijn hier nu 3 uur verder maar gaan ook weer 2 uur terug in de tijd en zijn we maar 1 uur verder waar we 3 uur over hebben gedaan……raar. Eerst nog even door de douane, en daar wordt ondergetekende er natuurlijk weer uitgepikt voor een Free Random Search! Nu zijn we op vakanties gek op overal waar Free voor staat,  maar dit sla ik toch liever over. Ik moet mee naar een apart kamertje, zoals op de TV serie Airport en moeten mijn zakkken leeg, schoenen uit, de rugtas wordt onderste boven gekeerd en ik wordt op een verhoging uitgebreid gefoullieerd. Binnen 3 minuten sta ik weer aan de goede kant van het glas, en laat hier 5 medewerkers toch een tikkie teleurgesteld achter, helaas pindakaas.

Ons horloge zegt dat het etenstijd is, dus broodjes gehaald en richting de Gate gelopen. Hier hebben we weer de gebruikelijk 20 minuten vertraging, als we het luchtruim richting Denver nemen. Gelukkig hebben we nu wel volledig inflight entertainment in de stoelen voor ons, dus die 8 uur komen we zeker door. We plakken de GoPro op het raam, en filmen zo de complete start van het vliegtuig, Denver here we come! Er worden filmpjes gekeken, spelletjes gespeeld, geslapen en ik lees GIJP in een adem uit op de iPad tijdens het tijdstip dat Duitsland-Italië aan het spelen zijn, en heb zo toch nog een beetje dat VI Oranje gevoel. Ik maak een beginnetje met dit verslag en dan landen we om 18.45 plaatselijke tijd in Denver waar het 8 uur vroeger is dan in Nederland. Het is erg stil en we worden zeer snel en vriendelijk geholpen bij de Customs, en we krijgen allemaal het fel begeerde stempel in ons paspoort. Op naar de koffers en door naar National voor onze auto. Daar kiezen we weer voor een Dodge, een witte met maar 2075 mile op de teller, hagel wit en hagel nieuw dus!

TomTom aan en op naar 6805 North Argonne Street. Binnen 10 minuten krijgen we de sleutels en eenmaal op de kamer merken we toch wel dat het voor ons gevoel 05.00 uur in de nachts is……boing! Toch WiFi aan, en daar zien we dat de gevleugelde wijsheid van Garry Linneker niet meer opgaat: “Voetbal is een leuk spel waarin 90 minuten lang 22 mannen elkaar een bal toespelen. Na afloop heeft het Duitse team altijd gewonnen.”! Spanje-Italie a.s. zondag dus in de finale van het EK 2012. Dan zijn we in Moab, en dit wordt plaatselijke tijd 14.45 uur gespeeld, siesta time!!!! We proberen nog wat tijd te rekken om de Jetlag te bestrijden, maar we hebben ijdele hoop………

Dag 2 29 juni 2012  – Denver – Moab

Mijlen maak dag

En de planning klopt weer als een bus, vroeg wakker dus mijlen maken. Maar zo vroeg was nou ook weer niet de bedoeling. Half 4 allemaal klaar wakker, want onze biologische klok denkt dat het al bijna middag is. Dan maar een beetje internetten en om half 6 zitten we pontificaal in de breakfast corner van het Beaumont Hotel waar we de zon zien opkomen. Lekker bakkie met een wafeltje, sappie met een yoghurtje als toetje en we zijn klaar voor de grote oversteek naar Moab.

Eerst nog even uitchecken, autoladen en natuurlijk de GoPro installeren en dat duurt effe. Hij moet op zijn kop hangen voor de beste positie en dat vergt wat aanpassingen in het menu. Maar dan rijden we toch al om kwart voor 7 de I-70 op. En die rijden we helemaal af tot de afslag Cisco in Utah. We rijden door de Eisenhower tunnel en onderweg zien we hele mooie (groene) skigebieden zoals Breckenridge en Vail en wordt de natuur steeds beetje bij beetje meer oranje gekleurd. Soms stoppen we even voor een fotootje want het is echt weer genieten in deze omgeving. Bij Rifle Meeker gaan we eraf, want we lusten wel een Starbuksje. Hier worden 2 verschillende Cinos besteld, 2 warme Cappu’s en 3 koude Frappu’s! Na deze overheerlijke onderbreking is de volgende stop bij een Walmart in Grand Junction voor de eerste boodschappen stop! Lekker slenteren in een Walmart is hier in de States ook al een uitje op zich. Buiten de koelbox en ijsblokjes, zit ons karretje in rap tempo tot de nok toe gevuld. We gaan door want we willen picknicken met een view, langs de Colorado dus. Daarom slaan we bij Cisco de I-70 af om hier het laatste stukje langs de Colorado te rijden op de SR 128 Scenic Byway! Eerst maken we nog een fotostop bij het Utah sign. Het is toch best nog wel een ritje, dus om 2uur stoppen we langs de Colorado bij een rotspartij waar we een broodje eten. Het is inmiddels alweer erg warm hier want de 100 Fahrenheit is gehaald. We rijden weer door en maken vele stops waaronder bij een verlaten tankstation en bij de vervallen Dewey Bridge. Wat zijn we weer in een waanzinnige mooie omgeving beland. We zien weer vele rafters en mooie, zeer mooie rotspartijen om ons heen. We gebruiken ook de self-onstpanner maar weer eens voor een familie portret in deze aflevering van National Geographics. En dat op onze eerste mijlen maak dag, een win win situatie. In Moab rijden we direct door naar ons huis voor de komende 4 nachten en dit is erggg mooi en groot. We installeren onze spullen en doen rustig aan, we zijn al meer dan 12 in de weer! De dames pakken de koffers uit, opa en ondergetekende brengen alles in gereedheid voor morgen, batterijen opladen, stickjes legen en Kaylee is druk in de weer met Whatsappen en laat via Facetime het huis van binnen zien.

Om 6 uur gaan we naar ZAX voor de makkelijke hap, de beroemde ZAX burger. Heerlijk gegeten gaan we opzoek naar het Moab Adventure Center en Canyonlands Jeep Adventure. Hier huren we een Jeep voor morgen en boeken we een halve dag Raften voor maandagochtend, eerder was helaas niet mogelijk. Dan doen we het Moab Visitor Center nog even aan voor de gebruikelijke adviezen rondom de trails in Arches NP. We worden erg goed geholpen door een geboren Nederlander, het moet niet gekker worden. Hij drukt ons op het hart om vooral NIET in de (na)middag te hiken naar bijv. Delicate Arch, het is daar echt te warm voor. Gewoon in de ochtend en dan maar iets minder mooi foto’s….. En aangezien wij allemaal amateur hikers zijn besluiten we om dit zeer ter harte mee te nemen in de planning van de komende dagen. We lopen nog een stukje door de Main St. en zijn rond half 9 uur weer terug in ons huis. Daar gaat Opa aan de slag met het ontdoen van de vliegen van de auto in de garage, er wordt wat getafeltennist en de Trail & Safety Guide voor morgen geraadpleegd. Plots is iedereen lamgeslagen en gaat voor 22.00 uur het licht uit, het verslag komt morgen wel……

Dag 3 30 juni 2012  – Moab

The Lone Rangers

De biologische klok is nog steeds van slag waardoor ondergetekende alweer om half 4 klaar met slapen is, lekker dan! Dan maar de computer aan en verder met het verslagje van gisteren.. De rest volgt geleidelijk aan ook, dus de Jetlag is nog niet voorbij. We hebben tijd genoeg want om 7 uur gaat het Moab Adventure Center pas open en kunnen we de Jeep ophalen bij Canyonlands Jeep Adventures. Met het vullen van de koelbox zijn we klaar, op naar onze trail doop!

Na al het papierwerk en de instructies krijgen we een rode Jeep Wrangler mee waar we met z’n vijfen in passen. We draaien de Hwy 191 op en gaan opzoek naar het begin van de Gemini Bridges Trial, een moderate trail. Deze staat goed aangeschreven en hier zetten we de odometer op 0, zoals aangeven in de Trail & Safety Guide. De GoPro wordt op de motorkap geplakt en karren maar. Wauwwww wat een ervaring is dit zeg. De mooiste gebieden zijn nu te bereiken waar onze Minivan absoluut nu in duizenden onderdelen uit elkaar had gelegen. We hobbelen wat af en maken vele ohhh en ahhhh fotostops, wat een ervaring is dit weer. Onderweg drinken we wat af, want buiten de auto is het erg heet, ondanks dit vroege tijdstip. De trail is goed te volgen en zo ook de Gemini Bridges waar deze trail naar vernoemd is. Een korte hike naar dit wonder der natuur is erg makkelijk. Dan rijden we naar de Hwy 313 waar we Canyonlands met een bezoekje vereren.

Hier kopen we onze America The Beautiful Pass en rijden we naar het Canyonlands Visitor Center. Hier zijn ook mooie picknick plaatsen in de schaduw en pikken we er meteen 1 in. Daarna gaan we voor onze 2e trail vandaag, de Schafer Trail. Deze is van de moeilijkheidsgraad easy, eitje dus. Deze moet je vanaf boven naar beneden rijden werd ons aangeraden op het Alles Amerika forum, dus vandaar dat we eerst een Moderate Trail hebben gedaan en daarna de Easy i.p.v. andersom. Alweer ge-wel-dig, wat een schitterende omgeving. Ook hier hobbelen we van de ene kant naar de andere kant in de Jeep en komen we er niet zonder kleerscheuren vanaf, maar ja dat hoort erbij! We hebben genoeg tijd dus doen we ook nog de White Rim Trail naar de Musselman Arch en terug. En dat hebben we geweten, hier schudden we zo vreselijk door elkaar dat we hopen dat alles nog werkt na vandaag….. Het is weer een erg mooie Arch waar we zelfs overheen kunnen lopen en mooie plaatjes schieten. Ook zien we onderweg verschillende Goosenecks van de Colorado en op ruime afstand het Fossil Point van het Dead Horse Point State Park waar de eindscene is opgenomen van Thelma and Louise.

Dan rijden we dezelfde weg terug tot het bordje Moab weer verschijnt. Ook dit is een waanzinnige mooie weg langs vele bezienswaardigheden zoals de blauwe zout velden van de Potash plant. Tevens zien we in gebied de vele fimsets die zijn opgebouwd voor TLR volgens de borden, oftewel The Lone Ranger! Deze film komt in juli 2013 in de bioscopen met in de hoofdrol Johny Depp en wordt nu opgenomen in dit waanzinnig mooie gebied. Kosten nog moeite worden er gespaard wat te zien is aan het materiaal wat er al staat en is gebouwd, zelfs een hele spoorbaan is er aangelegd. Buiten dit gezelschap hebben we verder weinig beweging gezien, ja heel af en toe een verdwaalde Jeep, maar we hebben ons echt als Lone Rangers gevoeld, dus ik begrijp die Johnny Depp wel.

Dan bereiken we de paved Scenic Byway 279 en dat is dan echt een verademing, rijden zonder hobbelen langs de Colorado River. Onderweg besluiten we dat we vanavond ons huis niet meer verlaten, en doen we meteen boodschappen bij de City Market voor het avond eten. De dames en de boodschappen worden afgezet bij het huis en wij gaan de Jeep afspuiten en aftanken voordat we hem helaas weer moeten inleveren. Wat een schitterende ervaring was dit zeg en smaakt zeker naar meer. Thuis maken we allemaal gebruik van de super HotTub en proberen we om de spieren weer soepel te bubbelen. We maken het dan ook zeker niet te laat vanavond want morgen staat de wekker alweer om 05.30 uur te gillen…..

Dag 4 01 juli 2012  – Moab

Een Delicaat dagje

Vanmorgen konden we eindelijk uitslapen, gaat die wekker weer om 04.30 uur i.pv. 05.30 uur zoals ik gisteren dacht! Het is vakantie ja…… Maar we doen het graag, en hebben de wijze raad van het Moab Visitor Center opgevolgd. Zo vroeg mogelijk dan is het nog een lekker temperatuurtje, en te doen. Vandaar het vroege tijdstip. Alles doet het nog na het hobbelen van gisteren dus we gaan ervoor. Delicate Arch stond nml. als eerste op onze lijstje voor deze vakantie, deze hike wilde we absoluut doen. De wandeling naar het gezicht van Arches NP staat bekend met de moeilijkheidsgraad Strenuous, hij is 3 mile oftewel 4,8 km en heeft een stijgingspercentage van 146 meter!!

We rijden door de nu nog onbemande poortjes van Arches NP en rijden naar Wolfe Ranch, waar de start van de hike is. De zon komt langzaam op en geeft schitterende gloed op de rotsformaties. Er staan verschillende mensen met camera’s al langs de weg om dit Golden Hour vast te leggen. Maar wij rijden door, want wij hebben een ander doel… We zijn niet de eerste, want er staan al een paar auto’s op de parkeerplaats. Het begin is al gelijk een aardige klim maar ook een fantastische ervaring. Dat we dit gewoon doen met zijn alle is alleen al kickuhhh! Je kan er veel over lezen maar het hiken zelf  moet je beleven. We hebben water genoeg bij ons en nemen regelmatig even een rust momentje. Het is echt een pittige klim, maar ook in een schitterende omgeving. Als we dan uiteindelijk na 1,5 uur bij Delicate Arch staan is dit een geweldig moment. We hebben het gewoon gedaan yessssss. Het is er ook niet druk en we kunnen geweldige foto’s maken. De mensen die er nu zijn gunnen elkaar ook echt dit unieke momentje en helpen elkaar met het maken van een unieke Christmas Cards voor 2012. Men vindt het ook geweldig dat we helemaal from the Netherlands zijn, wauwwww. Dan maken we ons op voor de weg terug. Dit is best ook pittig, maar dat komt door de temperatuur. Deze is al snel aan het oplopen en dat maakt de hike  inderdaad een stuk moeilijker. We doen 1 uur over de terugweg en staan om 09.00 uur weer bij de Dodge, Golden Oreo koekjes te eten. Zo, nu kunnen we in ieder geval zeggen, we did Delicate Arch!!

Nu rijden we nog naar het viewpoint van deze beroemdheid en lopen in 400 meter naar 61 meter hoogte, eitje….. Het is al erg druk bij de boog, zien we van deze afstand. Hierna besluiten we nog wat Arches en viewpoints te bezoeken zonder echt lang te moeten hiken. We gaan door naar de Skyline Arch (0,6 km), Balanced Rock (0,5 km), Corthouse Towers Viewpoint, en Park Avenue Viewpoint voordat we weer naar de uitgang van Arches NP rijden. Wat een waanzinnig mooi park is dit toch. We zijn alweer 6 uur in Arches NP, en het is pas 12.00 uur, goed gedaan. Nu terug naar Moab want om 12.45 uur is de EK Finale tussen Spanje en Italië. Die gaan we met de voetjes omhoog bekijken in ons huisje op ESPN! Het echte Spanje stond weer op en dan maakt het niet uit tegen wie ze spelen, verdiend gewonnen dus. En dit lijkt wel een terugkerend ritueel vanuit de States, maar José alweer gefeliciteerd! We eindigen deze memorabele dag bijPasta Jays! Morgen uitslapen tot 06.30 uur, yesssss!

Dag 5 02 juli 2012  – Moab

Go with the Flow

Hello all, we are really….oh sorry! Hallo allemaal, we vinden alle reacties, emails, whatsapps, tweets en vind ik leuk duimpjes op de verschillende facebook pagina’s erggggg leuk, bedankt daar voor.

Vanmorgen weer vroeg uit de veren want er stond een Raft op de planning. De jongste van ons was daar toch een tikkie nerveus voor, en dat alleen was het boeken al meer dan waard! Het is gewoon een Scenic Raft, want de waterstand is erg laag en dat is precies wat we zochten voor ons groepje. De GoPro is natuurlijk hier voor gemaakt en zat als eerste in de tas. Na een stevig ontbijtje stonden we om 07.45 uur voor het Moab Adventure Center klaar voor onze 2e doop deze vakantie, raften! En dan ook nog op de Colorado River, dit kan niet mooier. We krijgen een safety vest aangeregen zodat we gewoon blijven drijven, mochten we overboord worden geslingerd.

We worden samen met alle boten en kano’s in een oude schoolbus 45 minuten stroomopwaarts gedropt. Hier krijgen we overlevinginstructies en dan zijn we klaar voor het raften. We worden ingedeeld bij Jeff, onze hoop in bange dagen, en tevens de leider van het stel. Een geweldig aardige jongen die er mooi spektakel van weet te maken. The Goedies zitten voorin, en Sr. geeft het tempo aan. De eerste rapid is natuurlijk het spannends en is gewoon ergggg gaaf! Niks om je zorgen om te maken dus. Het is inderdaad een Scenic raft, Go With The Flow en op ons lijf geschreven. De GoPro blijft zowaar plakken op de rand van de boot zodat we hier erg leuke beelden van overhouden. De vele rapids hierna overleven we ook en houden onderweg een heus watergevecht met andere rafts, die wij hopeloos verliezen. We krijgen diverse emmers Colorado water over ons heen, dus we zijn zeiknat. Het water is heerlijk, dit is geen straf maar gewoon erg lekker. Dan doe ik met Jeff een balans spelletje met de peddels, en we verliezen allebei ons evenwicht, plons…. De omgeving is ook weer adembenemend, vandaar dat Will Smith hier een maandje geleden ook weer een film heeft opgenomen. We raften vlak langs het enige 5 sterren hotel in de omgeving van Moab, Sorrel River Range Moab. Hier heeft Will Smith en zijn bende verschillende kamers hadden afgehuurd voor weken lang, dat wordt een duur filmpje. Maar wat een geweldig avontuur was dit weer zeg. Die halve dag is ook zo voorbij en voor we het weten rijden we weer in de bus terug naar Moab. Eenmaal thuis doen we lekker rustig aan, maken er weer een lopend buffet om de koelkast alvast wat leger te maken.

Dan besluiten we om toch nog even om naar Canyonlands NP te gaan. In het Island of the Sky district gaan we opzoek naar de Shafertrail Overlook, om zo van bovenaf te kijken waar we met onze Rode Jeep Wrangler 2 dagen geleden gereden hebben. In 45 minuten zijn we er, en wat een fantastisch overzicht heb je zo op die Shafertrail zeg. Erg gaaf om te zien en niet te bevatten dat we daar beneden gewoon gereden hebben. En dan gaan we voor onze laatste hike hier in Utah, het wordt Mesa Arch! Een kleine roundtrip van 800 meter met 30 meter hoogte verschil, dus goed te doen. Deze Arch is ook weer erg mooi! Na de gebruikelijke fotoshoot besluiten we om terug te gaan en alvast wat boodschappen te doen voor de picknick van morgen als we richting Monument Valley gaan. Het laatste avondmaal nemen we bij Eddy McStiff, want die stond nog op ons lijstje. Het was weer erg lekker, en helaas zit Moab er nu alweer op voor ons, Time Flies When You’re Having Fun!

Dag 6 03 juli 2012  – Moab – Goulding

Tsii-Bii-Ndzisgaii

De 4 nachten in Moab zitten er alweer op, erg jammer! Maar vandaag staat er weer wat unieks op het programma, het 8e wereldwonder nml. Tsi-Bii-Ndzisgaii (lees: tseeh-bee-ni-zees-kay) beter bekend als Monument Valley Tribal Park. In 2005 zijn we daar als een speer voorbij gereden vanwege het rare sfeertje wat er hing, vonden we toen. Nu 7 jaar later gaan we in de herkansing, we blijven er zelfs een nachtje slapen. Onderweg naar Goulding is zoveel moois te zien, dat we zelfs moeten kiezen. We slaan Mule Canyon, Natural Bridges en Garden of Gods over, hoe graag we dit ook zouden zien. Een kwestie van keuzes maken dus.

We beginnen op de 191 waar we onderweg voor een gesloten deur staan bij Hole N”’ The Rock, die pas om 09.00 uur open gaat. Dan door naar de Wilson Arch die gewoon langs de weg staat. Dus geen hike maar gewoon genieten vanaf de 191. We rijden door Monticello en in Blanding stoppen we even bij het Visitor center. We worden weer hartelijk ontvangen, krijgen 5 lollies en gaan door naar de afslag 95. Hier rijden we langs de Mule Canyon waar er volgens de planning zo rond 12.30 uur een House on Fire staat. Helaas zijn we daarvoor 2 uur te vroeg en gaan we dus niet helpen met het blussen, volgende keer misschien. Vlak voor Natural Bridges NM rijden wij de 95 op. De borden met de kogelgaten  waarschuwen ons voor de switchbacks en het hellingspercentage van 10% op het einde van deze 23 mile, oftewel de Moki Dugway. Voor de Moki Dugway is er de afslag naar Muley Point, 360 graden panorama uitzicht op o.a. Monument Valley. Het is een gravel road en we wagen het erop met onze Minivan. Het is nog wat onbekend terrein maar het uitzicht moet hier zo waanzinnig mooi zijn dat wij het gewoon erop wagen. De GoPro wordt weer op de voorruit geplakt en karren maar.

En inderdaad voelen wij ons hier weer als Lone Rangers, maar dan zonder Johnny Depp. Wat een rust en een schitterend uitzicht, helaas is het wat bewolkt en heiig maar het blijft weer onwaarschijnlijk mooi. We hobbelen weer vrolijk terug naar het beginpunt van de Moki Dugway. Dit gedeelte is 3 mile lang met gegravelde haarspeldbochten. We schakelen de automaat in zijn 1 en rijden stapvoets  omlaag, super gaaf. Onze Minivan houdt zich kranig en loodst ons keurig naar beneden op deze coole weg. Dan kan het gas er weer op en gaan we picknicken op dezelfde plaats als in 2005, het Goosseneck State Park! Hier heb je een schitterend uitzicht op de bochten van de San Juan River, dit blijft ook spectaculair. De koelbox wordt hier weer wat lichter en zo gaan we op weg naar de volgende stop, Mexican Hat. Ook dit is een herhaling van 2005, dus fotootje en weer door.

We slaan rechtsaf de wereldberoemde 163 op. Dit is die lange weg die op de voorgrond van elke Monument Valley foto staat afgebeeld. Natuurlijk nemen wij die foto ook en rijden dan door naar Gouldings Lodge onze slaapplaats voor vanavond. We hebben hier het Red Rock Pass House geboekt. Wat een waanzinnig mooi uitzicht hebben we hier op Monument Valley, niet normaal. We doen even 2 uurtjes de ogen dicht ondanks het mooie uitzicht. Om 17.00 uur gaan we richting Monument Valley Tribal Park waar we de Valley Drive gaan rijden. Lang getwijfeld maar ook hier zetten we onze Minvan aan het werk. We betalen de $5 p.p. aan entree geld en mogen dan het beroemde Navajo terrein op. Hier gaan we weer 17 mile lang hobbelen tussen o.a. de West, East, Merrick, Elephant, Cly  en Camel Butte. De zon laat zich regelmatig zien en dan lichten deze rotsformatie prachtig op. Na 2 uur zijn we uitgehobbeld en het was werkelijk schitterend. En wat een rust heerste ook hier weer in dit uitgestrekte gebied. Het was te goed te doen met de ongeladen Minivan, hopelijk denken alle schroefjes er ook zo over de rest van de vakantie.

We rijden terug naar Gouldings Lodge waar we de traditionele Navajo Nacho specialiteit uitproberen. Het is echt heerlijk en de porties zijn abnormaal groot, dit was weer een goede tip! We rijden terug naar ons huis en proberen om vanaf ons terrasje de Sunset van Monument Valley tijdens het Golden Hour op de gevoelige plaat vast te leggen. Dit lukt gedeeltelijk omdat het toch teveel bewolkt is op het laatste moment. Moe maar voldaan hebben we een fantastische volle dag achter de rug.

Dag 7 04 juli 2012  – Goulding – Sedona

Een mooi stukje aarde

Wakker om 4.30uur, gordijnen open en zwaar bewolkt. Helaas geen sunrise bij Monument Valley voor ons. Snel weer bedje in en slapen maar. Tot 07.30 uur houden we het vol en dan horen we dat Sr. al een ontbijtje aan het maken is. Lekker hoor, het is net een hotel maar dan anders. Er wordt dan gedouched en gaan de koffers weer de auto in. We checken uit en vinden het erg jammer dat we hier alweer weg moeten, maar ja, we hebben maar 3 weken natuurlijk. Het enig jammere is dat in het huis geen WiFi ontvangst was, en dat weegt binnen ons groep toch wel als een zwaar gemis. Dat is ook de reden dat onze weblog ietsje vertraging opliep, sorry daarvoor. Bij het uitchecken uploaden we Go with the Flow bij de receptie zodat we geen trouwe lezers verliezen….

We tanken de Minivan ook weer vol, en merken dat die Indianen zelfs bijna 40 doller cent per Gallon goedkoper zijn dan alle omliggende benzinepompen, bizar! Dan gaan we op weg naar Sedona in jubilerend Arizona, het bestaat nml.100 jaar! We zien allemaal vlaggetjes en vele Indianen langs de weg in Kayenta klaar zitten om ons uit te zwaaien, denken we. Of is het toch omdat het Independence Day is? Waarschijnlijk is het toch het laatste, het is ook echt een Amerikaans feestje, waar elke bevolkingsgroep aan mee doet, wat ook duidelijk onderweg te zien is. Het is helaas erg slecht weer, wat betreft het fotogenieke dan. Geen mooi blauwe luchten maar grauw en grijs met 75 graden fahrenheit, erg jammer.

Onze pitstop vandaag is Coal Mine Canyon. Een goed bewaard geheim dat we uiteraard op het AllesAmerika forum hebben bemachtigd. Het ligt bij Tuba City waar we dan de afslag 264 moeten nemen en bij Mile marker 337 linksaf slaan. We zijn benieuwd. We gaan weer het gravelpad op met onze Minivan en na 800 meter bij de Windmolen staan er wat picknick tafels en daar is dit wonder te bezichtigen. We rijden tussen de koeien door en dan staan we inderdaad ineens voor een Canyon, De Coal Mine Canyon dus. Er zijn hier geen wegbewijzering bordjes, dus er komen geen verdwaalde pottekijkers. En wat zijn wij blij dat we dit gedaan hebben zeg, ongelofelijk. Ondanks het gemis van de zon was dit zo verschrikkelijk mooi, dit is niet na te vertellen. De vele hoodoos staan ook dichtbij de rand, wat het ook zo mooi maakt. We lopen hier een uurtje rond met open mond. Helaas voelen we druppels en besluiten we om niet de andere kant van de Canyon te bekijken wat ook een mogelijkheid was/is. We vinden het niet verantwoord om gedurende dit gemiezel op gravel te rijden met onze Minivan, we gaan de problemen niet opzoeken. We rijden weer terug richting Tuba City waar we de afslag 89 nemen naar ons einddoel voor vandaag, Sedona.

Bij Flagstaff heeft iedereen trek in een warm bakkie, en zoeken we een Starbucks op. Hier zien we meteen dat het hier 1 uur eerder is. Raar die verschillen, er is hier geen pijl op te trekken, Streets & Trips geeft echt duidelijk aan dat we dit uurtje pas in las Vegas zouden verdienen. Nou ja, nu dan maar de klokjes terug zetten. Dan nemen we de 89Alt naar Sedona. Hier rijden we door de Oak Creek Canyon, wat ook weer een schitterende Scenic route is. Eenmaal in Sedona parkeren we de auto, er krijgen er een paar al lichte ontwenningsverschijnselen, er moet even gewinkeld worden. De jongste vergroot haar schoenen collectie en oma is weer een hartje rijker. We nemen en lekker ijsje en gaan dan opzoek naar ons huisje voor 3 nachten, Terra Bella. En inderdaad is dit een schitterend stukje aarde net als de Coal Mine Canyon! Dit huis misstaat niet in een aflevering van MTV Cribs, ongelofelijk! Het is in een waanzinnig villa wijk en wij wonen er nu gewoon midden in. Helaas voor 3 dagen, maar toch. We besluiten terplekke om thuis te eten en doen snel boodschappen om optimaal van deze villa te genieten. Morgen zien we wel weer verder

Dag 8 05 juli 2012  –  Sedona

De Sedona Noot!

Vandaag doen we in de ochtend rustig aan. We hebben geen vaste planning en dat is ook wel is lekker. Er is ook weer een bewolkte dag voorspelt, maar de zon laat zich toch al regelmatig zien zo vroeg in de ochtend. Eerst gaan we voor onze dagelijkse ochtendgymnastiek op zoek naar een trail, voor de sportieve noot van vandaag. Het wordt de Fay Canyon Trail van 1.1 mile, dachten we! Het ligt in Red Rock – Secret Mountain, vandaar dat hij dus moeilijk was te vinden. We parkeren onze auto, maken 1 rugtas klaar en beginnen aan de wandeling. Het is hier een erg mooie omgeving met de groene bomen en de rode rotsen. Het is een easy hike, waarbij je ook nog af en toe in de schaduw van de bomen loopt. Het is werkelijk prachtig, alleen de meters lijken hier wat langer dan we gewend zijn. Na een uurtje lopen zien we het bordje End of Trail. Hier genieten we van de hoge rotspartij voor ons, en heerlijk weer wat een rust heerst er hier, als we tenminste die schreeuwende kinderen van de Pakistani erbij weg denken, een beetje jammer. Bij de auto zien we dat de trail inderdaad 1.1 mile is, maar ja we moeten ook nog terug. Ach, die extra verbranden calorieën halen we vanmiddag wel weer in…..

Dan rijden we naar de Silver Son West, een Gallery! Dit zorgt voor de culturele noot van vandaag. Alleen dit is een gallery met oude rotzooi zoals Coca Cola en Route 66 signs, heerlijk. Alles is helaas net iets te groot om mee te kunen nemen, jammer. Maar het is erg leuk om hier even rond te snuffelen tussen al die oude en nieuwe prullaria.  Dan is het tijd voor de  gelovige noot voor vandaag, een bezoekje aan The Chapel of the Holy Cross. Een in de rotsen gebouwde kapel met een glazen wand achter het altaar waar je de Red Rocks schitterend kan zien. Erg mooi gedaan. Dan gaan we naar het winkelgedeelte Tlaquepaque, die voor de Spaanse noot zorgt voor vandaag. Mooie Art winkeltjes en galerieën in Spaanse stijl. Leuk om doorheen te slenteren. Ook hebben we hier heerlijk gegeten, wat dus meteen voor de inwendige noot heeft gezorgd.

Dan doen we nog wat boodschappen dicht bij ons huis en gaan lekker chillen in de HotTub. We checken de weersvoorspellingen voor morgen en die zien er goed uit! We bellen met Red Rock Balloon Adventures en Northern Light Balloon Expeditions voor een ballonvaart voor morgen, maar helaas is er bij beide pas vanaf zondag een plekje vrij. Helaas dit kon gebeuren, maar we wilden niet het risico lopen om al een dure reservering te hebben waarbij het slecht weer zou zijn, wat ook zomaar had gekund gezien de laatste dagen. Nou ja dan hebben we morgen weer een heerlijk rustig dagje voor de boeg die we uiteraard wel door komen in ons paleisje. We eindigen deze dag op ons heerlijke terras met een koude noot, Americone Dream van Ben & Jerry!

Dag 9 06 juli 2012  –  Sedona

Slechte Vortex?

Na een slechte nacht ben ik erg blij dat er geen Ballonvaart vrij was. Ondanks dat Sedona een spirituele plaats is waar de energie goed moet zijn, voel ik me behoorlijk ziek. Dus een slechte Vortex of gewoon wat verkeerds gegeten. In ieder geval betekent dit dat we de dagelijkse ochtendgymnastiek vandaag overslaan. Het lijkt ons tevens verstandig om binnen een straal van een meter of 10 van een toilet te blijven, dus veel keuze is er niet, shoppen! Het wordt de Oak Creek Factory Outlet hier om de hoek waar we al tig keer langs zijn gereden. Het is niet veel soeps, maar desondanks loopt de jongste toch weer met 2 paar schoenen de de Outlet uit.

Het gaat ietsje beter en dan durven we alweer voorzichtig de straal te verdubbelen. Eerst stopppen we nog bij het Bell Rock view point. En dan wordt het de Hyatt Dr. waar ook wat winkeltjes en restaurants zitten. We lopen er een rondje, nemen bij Starbucks wat te drinken, en kopen vers brood bij de Wild Flower Bread Company. Eenmaal thuis in Terra Bella wordt de medicijnkast geplunderd en gaan de ogen dicht, ik voel me echt beroerd. Gelukkig hebben we dit grote landgoed nog een dagje tot onze beschikking en kan de rest lekker in de tuin en/of in de Hottub zitten. Na een paar uurtjes kom ik gelukkig weer onder de mensen zodat we vanavond toch nog even van Sedona kunnen genieten. Misschien dat we nog naar Red Rock Crossing gaan om de zonsondergang mee te kunnen maken bij Cathedral Rock.

We rijden naar het centrum waar we gaan eten bij Silver Sadddle Room. Het is iets chiquer dan we vooraf hadden gedacht, dus die Red Rock Crossing kunnen we vergeten. Maar we hebben echt heerlijk gegeten op deze laatste avond in Sedona. Dan rijden we nog naar een Viewpoint waar we schitterende foto’s maken van de zonsondergang. Eenmaal thuis drinken we nog een bakkie en zitten we heerlijk onder de Veranda naar de krekels te luisteren. Morgen naar LAS VEGAS!!!!

Dag 10 07 juli 2012  –  Sedona – Las Vegas

Route 66 en veel meer….

Allereerst bedankt voor alle reacties, daar knapt een mens van op! Nou ja, bijna dan, het houd niet over maar we moeten door. We gaan ons vandaag verplaatsen van Arizona naar Nevada. Om met Kaylee te spreken, ik ben helemaal klaar met die rotsen ik wil naar LAS VEGAS. Dat snappen we wel maar Sedona en omgeving gaat echt niet snel vervelen, wat is het hier mooi. En dan bedoelen we niet alleen de omgeving maar ook ons huis voor de afgelopen 3 dagen. Jammer dat we weg moeten, maar als we dan toch gaan dan naar LAS VEGAS.

We besluiten om de mooie Scenic Route 89 te rijden via het commerciële spookstadje Jerome. We komen weer vele uiterste tegen, van krotten wijken tot mega villas om uiteindelijk door Jerome te rijden. Het is leuk opgezet, helaas geen spook gezien, maar dat komt denk ik door het tijdstip van 10 uur in de ochtend, want dan slapen ze nog…. Dan door via de 89 naar Seligman. Gewoon nog steeds via op die Alt 89, dus we komen ogen te kort ondanks de 10 ogen die er in onze Minivan zitten. Vlak voor Seligman maken we een pitstop, wordt er wat gedronken en plakken we de GoPro er weer op voor de mighty Route 66.

Voor de film rijden we door Seligman heen en terug om daarna lekker in de winkeltjes te struinen. Ook dit is natuurlijk commercieel, maar alles is wel in de oude staat gebleven. Helaas hebben ze niet  meer de zo graag gewilde Route 66 handdoekjes voor in het toilet, dus zijn we eigenlijk voor niks geweest…geintje!! Geweldig vinden we dit en blijven natuurlijk weer te lang hangen. Dan vervolgen we onze weg richting Hackberry, ook een icoon van de Route 66. Die foto van de benzinepomp met de rode Corvette voor de deur staat ook in elk boekje over de Route 66. Onderweg loopt de temperatuur lekker op en de 100 fahrenheit wordt weer met gemak gehaald. We schieten hier weer vele plaatjes en 4 van de 5 nemen een heerlijk ijsje, ik moet er niet aan denken!

Dan is het tijd voor VEGAS! Het is nog een stukje rijden maar dat hebben we er graag voor over. De temperatuur loopt op tot wel 111 fahrenheit en ik zit met Goose bumps achter het stuur. Misschien wel teveel Goosenecks gezien, wie het weet mag het zeggen. Er gaan weer wat roze pilletjes in en dat helpt gelukkig weer een beetje. We rijden de hele Route 66 af tot aan Kingman waar we de I 70 opdraaien en we de snelheid weer lekker kunnen opvoeren. Opeens rijden we over de nieuwe brug van de Hooverdam, helaas zie je er niets van als je er overheen rijdt, maar moet je echt de afslag nemen om dit mega bouwwerk te kunnen zien. Dat houden we te goed voor de komende dagen, als we niks te doen hebben…. En dan doemt Las Vegas in de verte op, supergaaf!

Zoals vele van het Alles Amerika forum hebben ook wij een superdeal kunnen scoren bij Ceasers Palace en zijn we benieuwd of we niet in de kelder terecht komen. We rijden naar de Valet en die is VOL! Wauw dat is kl#te, we laden alle koffers uit voor de deur en ik zet de Minivan even weg. Nou ja even, een half uurtje later sta ik ook dan ook eindelijk in het Casino. We checken in bij Tom en die is een beetje vreemd maar heel aardig. We vragen om Connected rooms i.v.m. my parents (dit werkt vaak) en hij probeert werkelijk van alles. Noemt het surgery wat ie aan het doen is en plaats ons uiteindelijk in de nieuwste Augustus Tower. Helaas geen kamers naast elkaar maar My Parents are very lucky zei hij als laatste! We laten ons met de koffers door een Bellboy naar onze kamers brengen op de 38e verdieping!! Wauw dit is een MEGA UPGRADE! We hebben 2 hele grote kamers aan beide kanten van de gang. Er zit een Jacuzzi in en we hebben zelfs een TV in de badkamer, maar het uitzicht……..dat is MEGA VET. In de ene kamer kijken we op de Strip richting Wynn. De andere kamer kijken we vol op de fonteinenshow van Bellagio en de strip richting MGM. Waanzinnig, we pakken een stoel en we gaan hier niet meer weg de komende dagen, dat is een beetje het gevoel wat we hebben.

Er is om 9 uur ook nog een vuurwerk show en ook daar kijken we boven op. Daar voor moeten we toch wat eten en gaan we naar beneden voor een snelle hap. We lopen langs de entree waar Celine Dion straks haar concert geeft die we al in 2005 gezien hebben, en eten we wat bij Cypress Street Marketplace. Hierna lopen we nog binnendoor naar de Forum Shops, voor een sneak preview. Wat een winkels en wat een mensen weer. Verder gaan we vandaag niet, want de koek is op. We lopen terug nemen een cappuccino mee bij Starbucks die naast de lift zit die ons weer naar de 38e verdieping brengt. Hier doen we de gordijnen open en wachten we op wat er komen gaat. Een verlate 4th of July vuurwerk show en die is natuurlijk in VEGAS style: over de top, waanzinnig mooi en heel erg lang. Dan lopen we terug naar onze kamer en pakken we nog een laatste Fonteinen show mee, we zijn er toch!

Dag 11 08 juli 2012  –  Las Vegas

We zijn bedonderd…

Zo, weer vroeg wakker en het gaat een beetje beter. De rest slaapt nog en ik maak het verslag van gisteren. We hebben nog geen internet acces gekocht, en daarom zijn we zeer snel op de Strip…. Eerst nemen we een zelf gemaakt ontbijtje en ik hoop dat het er in blijft. We beginnen weer in de Forum Shops waar de jacht op Uggs begint. Er zit hier een Uggs shop die veel, heel veel schoenen heeft, maat ook jassen en tassen. We gaan met een paar bestelde zwarte korte de deur uit, dus die kunnen van het lijstje af.

 We lopen door naar de Mirage. We nemen bij de Starbucks 2 cappuccino’s en 2 frappuccino’s mee voor onderweg zoals goed Amerikaans gebruik en ik blijf bij mijn flesje water. Er is hier de Secret Garden van Siegfried & Roy die nu met dolfijnen is uitgebreid. Helaas bedraagt de toegang $20 pp en dat vinden we echt te gek. We lopen dan door naar het volgende hotel die we via een gratis trammetje bereiken, dat scheelt in deze temperaturen. We komen in Treasure Island waar de Piratenshow zich afspeelt. Ook dit thema wordt overal in doorgevoerd en is erg leuk. Dus door het Casino en vele winkels weer naar buiten en op naar de Fashion Show Mall. Hier zit Tix4Tonight, waar we kijken of we nog naar een leuke show kunnen met wat korting. Het wordt de show van David Copperfield in MGM, meteen vanavond om half 10! We zijn erg benieuwd.

 In de Fashion Show Mall wordt de Macy’s aangevallen en ik blijf lekker mensen kijken op een bankje. Dan verplaatsen we ons naar het volgende pleintje en doen daar hetzelfde ritueel maar dan wordt Forever 21 onder handen genomen. Ook hier wandelt er weer een tasje de deur uit en gaan we opzoek naar wat maag vulling. We belanden in de foodcourt waar weer mega keus is en het wordt een gezond Subway-tje! Zo dat hadden we echt even nodig en lopen vervolgens naar de overkant om via Wynn weer terug richting Ceasars Palace te lopen. Het lijkt allemaal erg dicht op elkaar vanuit ons hotelraam, maar wat een km maken we hier zeg. Gelukkig kunnen we bijna overal binnen door want buiten is eigenlijk niet te lopen. In Wynn is alles weer Wynn, mooi duur en poepsjeik. Dan eindigt hier ons airco loopje en moeten we naar buiten via de Palazzo naar Venetian. Hier zien we binnen de gondels al varend door de lobby gaan, erg leuk. Harrahs en Flamingo waar er flink verbouwd wordt. Om 3 uur zijn we dan eindelijk weer op de kamer voor de rust, om vanavond weer fris en fruitig aan de 2e helft te beginnen.

De rust heeft 3 uur geduurd en om 6 uur gaan we richting onze eerste Outback ervaring van deze vakantie!!! Het moet niet gekker worden. Dit is de drukste Outback met de kleinste keuken maar gewoon erg goed. We kunnen meteen aan tafel en beginnen uiteraard weer met de zo gemiste Bloomin’ Onion. De Steaks zijn ook weer heerlijk, en hebben we echt gemist. Nu gaan we langzaam richting MGM voor onze show. Ook dit is weer een mega trippel en worden alle winkels alleen van buiten bekeken.

Eenmaal in MGM staat er al een aardige rij, maar dit gaat rap en zo zitten we ineens in de zaal voor de David Copperfield show. Hij maakt er een mooie show van en laat motoren en auto’s verschijnen en verdwijnen, doet kleine intieme goocheltrucs, en gaat dwars door metaal heen. Hij laat het publiek veel meedoen en is gewoon erg goed! Volgens ons heeft hij veel van de show van Hans Klok gepikt die we 5 jaar geleden in Planet Hollywood hebben gezien. Het verhaal over zijn vader en het zwevende papiertje waar Hans Klok een gloeilamp gebruikte komen verdacht veel overeen. Maar uiteindelijk is ook dit gewoon een TOP show die we niet snel zullen vergeten ook al weten we dat we verschrikkelijk zijn bedonderd. De terugtocht lijkt wel een trail uit de zwaarste klasse en komen we uiteindelijk na 24.00 uur gebroken op de kamer terug. Het was weer een super lange dag in Sin City….

Dag 12 09 juli 2012  –  Las Vegas

Een gewoon dagje Vegas

De nachten gaan gelukkig wat beter, dus we gaan vooruit!Er wordt ook weer wat langer geslapen en zo gaan we pas om half 11 richting de Strip. Hier beginnen we vandaag onze trail bij Bellagio. We hebben natuurlijk dat prachtige uitzicht op die fonteinenshow maar de binnen kant is ook geweldig. Vele winkels later lopen we de nieuwe Cosmopolitan in. En nieuwer betekent in Las Vegas ook groter, gekker, chiquer en noem het allemaal maar op. Nou dat is hier aardig gelukt, schitterend. Dan lopen we door Crystals, het shopping gedeelte wat naar je naar Aria lijdt, en die kent zijn gelijke in de Cosmopolitan, bij beide is alles uit de kast gehaald om nog meer op te vallen dan de rest, ook weer heel erg mooi. Door naar Monte Carlo, bekend van de TV serie Las Vegas. Hier stoppen we voor een Cappu/Frappu/Latte/Internet break. Hier worden weer de iPhones  uit hun diepe slaap gehaald, want deze Starbucks heeft Free WiFi. Er worden diverse Wordfeud zetjes gedaan, Facebook likes bekeken, emails gechecked, en dan gaan we weer door.

Monte Carlo is ook gewoon een erg mooi hotel en hier zitten ook nog eens winkels waar we zo naar binnen durven, ook leuk. Via New York New York lopen we door naar de overkant om zo bij Coca Cola World te struinen naar wat leuke gadgets. Geslaagd en wel lopen we door naar M&M waar het echt een gekkenhuis is. Wat een mensen, we proeven de nieuwste smaakjes en die mint met chocolade zijn erg lekker, Aftereight M&M’s dus. Hierna wordt er weer bij een foodcourt binnen gewandeld. Hier worden Hotdogs en Strombollies als lunch genomen, en ik kijk toe met een watertje….

Er is op de Strip ook een nieuw Hard Rock Café gekomen en hier moeten we even onze Members Card legen, want dit puntensysteem stopt binnenkort. En met een klein tasje lopen we weer naar buiten, geslaagd. Dan word er onderweg nog een I love Las Vegas t-shirt gekocht en gaan we door naar ons rust station, Ceasers Palace. We spreken om 5 uur af en gaan dan naar de Prime Outlet….

Ik tik alvast het eerste gedeelte van dit verslag met uitzicht op de Bellagio Fonteinen show, wat ga ik dit missen. Gelukkig voel ik me beter want ik vind het gewoon zonde om even mijn ogen dicht te doen. We lopen om 5 uur naar de auto die heel erg eenzaam op het dak van de 8e verdieping in de kokende zon staat, echt zielig! Het was zaterdag megadruk hier i.v.m. een box wedstrijd i.c.m. het weekend dat ik helemaal op het dak moest parkeren. We stappen in de sauna en de airco gaat op volle toeren. De auto temperatuurmeterlaat 118 fahrenheit zien, dat is omgerekend 48 graden, heerlijk warm!! We rijden richting de Prime Outlets, waar we lekker binnen kunnen vertoefen. We rijden langs het Las Vegas sign waar tegenwoordig een parkeerplaatsje is gemaakt, om zo veilig een fotootje te kunnen maken. Het is er mega druk en wij rijden daarom lekker door. In de Prime lopen we onze favorite shops af, zoals Tommy, Guess, Adidas, Nike en noem ze maar allemaal op. Er wordt voorzichtig gekocht en gelukkig kunnen we ook weer een bestelling afstrepen van ons lijstje voor het thuisfront bij Timberlands. We nemen bij het foodcourt een snelle hap want voor je het weet is het sluitingstijd. Tijdens ons laatste rondje komen we tot de conclusie dat Florida toch het Mekka is voor de shoppers onder ons. Dan plakken we de GoPro op de voorruit en gaan we de Stip af, nou zou snel je dit leest gaat het allemaal niet want is echt weer file rijden, maar wat een lichtjes allemaal, erg gaaf gezicht.

Als afsluiter gaan we naar de Freemont Experience voor het megavideoscherm. We parkeren in de garage er naast en  lopen zo de Freemont St. op. Ook hier is het weer mega druk en erg gezellig met wat bandjes en keiharde muziek. We krijgen een Queen show over ons hoofd gegooid, dit blijft toch ook een must see in Vegas. De terugweg rijden we weer alle lampjes tegemoet richting Ceasars Palace. Wat een mensen lopen er nog buiten zeg en het is nog steeds 105 fahrenheit, niet normaal! Als we bij Caesars Palace aankomen bij de Valet, zien we weer dat het vol is, sh#ttttt! Gelukkig kunnen we hem nu al op de 3e verdieping kwijt en staat hij lekker binnen. Eenmaal op de kamer kijken we nog wat fonteinenshows, uploaden ons Route 66 verslag en dan gaan hier de gordijnen dicht, want het licht uit gaat hier een beetje moeilijk……

Dag 13 10 juli 2012  –  Las Vegas

Record Day!

Hallo allemaal, bedankt voor alle beterschap reacties, daar knapt een mens van op. Ik ben gelukkig weer topfit en pakken we de draad weer op waar we gisteren zijn gebleven.

We worden elke dag een beetje later wakker, dus het acclimatiseren gaat steeds beter. Helaas betekent dit wel dat we te laat weg gaan i.v.m. de hitte die ons vandaag te wachten staat. Er worden records verbroken vandaag. En niet alleen met de temperaturen in Las Vegas maar ook de CC maakt overuren. We zijn dus weer naar Een Outlet geweest, maar dan nu aan de andere kant van de Strip. Dit is een Florida look-a-like mall, hoppen van winkel naar winkel in de buitenlucht. En die blijkt vandaag 120 fahrenheit te zijn, en dat is 49 graden, dus geen pretje. Vandaar dat je beter in een winkel kan afrekenen, dan buiten de winkel staan te wachten, helaas. Vandaar dat de 2 records van vandaag met elkaar te maken hebben. Morgen wordt het gelukkig weer wat koeler…. We halen de coupon boekjes bij de Informatie desk, en krijgen zo extra extra korting op vele aankopen. Alweer wordt bij Adidas, Tommy, Guess en Ralph dat zwarte kastje op de toonbank van de nodige handtekening voorzien. We eten weer een gezond Subway-tje tijdens de rust in de foodcourt. Ook zijn we hier weer veel te lang gebleven, zodat we ons plan voor de middag hebben moeten schrappen voor vandaag. Dat bewaren we nu voor morgenochtend.

Het is dan inmiddels alweer 5 uur als we de Outlet verlaten, en de Minivan moet ook weer wat drinken want we kunnen nog maar 40 mile rijden. We rijden met een boog om de strip heen en tanken bij de eerste benzinepomp die we tegen komen de Dodge weer vol. Zo en dan nu naar de Valet van Ceasars Palace, waar het deze keer wel lukt, dat scheelt weer. Ons rustmomentje begint dus vandaag pas om half 6 op onze room with a view, waar zelfs onze tasjes van onder de indruk zijn en voor het raam willen staan! In de rust wordt er unaniem besloten om bij de Cheesecake Factory alleen het toetje te nemen. Onderweg komen we dan meteen langs de Walking Company en Guess zodat we daar ook nog de twijfelgevallen nog kunnen bezichtigen en afrekenen…… Bij de Cheesecake Factory is het zo ongelofelijk druk dat we voor de Take Away optie kiezen. Er gaan ook nog warme Starbuckjes mee naar de 38e verdieping, en hier bekijken we de verschillende fonteinenshows weer, maar nu met een bakkie en een puntje….. tot morgen!

Dag 14 11 juli 2012  –  Las Vegas

Goodmorning Vegas!!!

Om 9 uur ga ik er maar eens uit, de rest is nog in diepe slaap. Ik neem internet op de iPad van Kaylee, zodat zij ook de laatste 24 in Las Vegas online kan zijn. Ik surf wat op diverse for, lees wat blog van mede forummers, en check mijn email of er nog leuke reacties tussen zitten. We vinden het nog steeds geweldig dat we zoveel reactie krijgen, ook die van mede Amerika fanaten die we nog nooit hebben ontmoet!

Dan schuif ik langzaam de gordijnen open voor het ochtendritueel, GOODMORNING VEGAS!!! Wat een uitzicht, dat is nog steeds geweldig! Iedereen meteen wakker en douchen, aankleden, ontbijten op kamer 3877 en naar de Forum Shops. Huhh Forum Shops, ja gisteren bij het shoppen by night, hebben ze voor de dames de verkeerde tas ingepakt! Dus snel terug naar Guess, en dit wordt keurig opgelost. Dan terug naar de valet, waar onze auto redelijk koel voor gereden wordt! Wat een luxe. Hij stond dus niet op de 8e verdieping….

We rijden naar de Paradise Rd, voor een potje midgetgolf! En niet zomaar een baantje, nee KISS by Monster Mini Golf! Een indoor 18 hole Glow in the Dark parcours met KISS als thema. Hier is werkelijk alles KISS wat de klok slaat, geweldig. De 18 holes zijn allemaal met grote KISS items versierd, er zit zelfs een diskjockey die de KISS muziek draait. Sr. wint dit Golf toernooi en mag kiezen waar we vanavond gaan eten, nou dan weet je het wel….Cheesecake Factory! We bekijken de Hotter than Hell Wedding Chapel, alle wanden met foto’s en poster uit vervlogen tijden, kopen een t-shirtje en hebben zo weer een uniek stukje van de KISS-Story gezien.

Eenmaal buiten merken we dat het alweer 115 fahrenheit is, erg heet. En buiten lopen is echt op eigen risico. Toch rijden we nog even naar het Las Vegas sign, want we willen toch nog een fotootje maken voordat we onze koele kamer weer even opzoeken. Het is niet druk, maken de foto en vluchten weer de Minivan in. Op naar de Valet, en hij is gelukkig niet vol. We nemen een uurtje rust en spreken om 15.00 uur af, dan gaan we nog even proberen om ons verblijf wat goedkoper te maken. Om kort te zijn, dit lukt niet. Het is bij de gokkasten en tafels wel lekker koel en dat is ook wat waard.

Om 17.00 uur gaan we naar de Cheescake Factory voor ons laatste avondmaal in Las Vegas alweer. De borden zijn weer zo vreselijk groot, dat er vandaag helaas geen Cheesecake-je meer in zit! Dat wordt dan pas weer in Denver, helaas. We lopen terug naar de lobby van ons Ceasars Palace en daar gaat Kaylee lekker op de kamer in de Jaccuzi en chillen met iPad, en lopen wij nog even een klein stukje de Strip op. We lopen een rondje bij de Miracle shops die bij Planet Hollywood horen, ook hier zitten vele winkels die wat toegankelijker zijn voor de gewone mens. We maken o.a. nog wat foto’s en video’s bij de Bellagio fonteinen, die we dan ook eens van beneden hebben gezien! Het blijft machtig mooi en dan is het klaar. Las Vegas is helemaal geweldig, maar het sloopt je echt. Ook al blijf je hier 14 dagen, dan nog kom je ogen en oren te kort. De avond kijken we wat tv, maar vooral naar buiten……….

Dag 15 12 juli 2012  –  Las Vegas – Springdale

Leaving Las Vegas

Nothing Left To Be Desired, Except Coming Back, staat er op de kaartjes van de Ceasars Palace! Hier hebben we niks meer aan toe te voegen….. Helaas zitten onze 5 nachten er in Las Vegas nu echt op. Wat een geweldige ervaring weer, maar niet getreurd want de vakantie van de Goedies gaat nog eventjes verder. We gaan door naar Zion NP.

We bellen de Belldesk voor assistentie met de koffers, checken uit en laten de auto voorrijden bij de valet. Tijdens het wachten bij de valet stapt Edith op een zwarte SUV af en vraagt “Are you Ina?” En inderdaad blijkt dit Ina van het AllesAmerikaforum, die ook gebruik heeft gemaakt van de megadeal hier bij Ceasars Palace. Het is echt een snelle meet & greet want het is erg druk, maar wel heel leuk! Zij gaan naar de Outlet en wij verlaten dan echt Las Vegas, of had ik dat al geschreven….

Onze rit gaat naar het 1e State Park van Nevada, Valley of Fire. Het is echt wel weer warm, want onderweg loopt het weer richting de 105 fahrenheit. We nemen de snelle route via de I70. We hebben vanochtend lekker rustig aan gedaan en ook verliezen we straks weer een uurtje in Utah, vandaar de snelle route. We maken uiteraard weer een foto bij het oude Valley of Fire sign en betalen dan de $10 State Park fee bij de ingang. We rijden de Arch Rock Loop Drive op en maken diverse stops bij de markante rotsformaties. Zoals The Beehives, rotsen in de vorm van bijenkorven. En volgens mij zijn het ook echte bijenkorven want het wemelt hier van de bijen. We maken mooie foto’s en zoeken dan de koele Minivan weer. Het is echt mega warm en het motto is dan ook, buiten niet bewegen! We rijden naar het mooie visitor center waar we een plasstop maken en tevens wat info tot ons nemen. We besluiten om de White Domes Loop Trail over te slaan, want om een trail van 1,5 mile in deze temperatuur te lopen is niet menselijk. We rijden dan langs de Seven Sisters en willen graag Elephant Rock zien. En aangezien deze zou zo mee kunnen doen in de show van David Copperfield, moeten we echt wat meters lopen om hem te kunnen vinden. En ondanks dat hij gewoon langs de weg hoort te staan. We lopen dan toch de trail van 200 meter, wat echt niet meevalt en zien hem dan nog bijna niet. Ik klauter naar boven en plotseling sta ik onder de slurf, gevonden. En nu we het weten is het een raadsel dat we hem niet eerder zagen. We maken wat foto’s en nemen de korte route over de weg terug naar de auto. Dit park verdient eigenlijk een langer bezoekje maar dan moet de temperatuur ongeveer 50 fahrenheit minder zijn.

Dan rijden we via de East Entrance het park weer uit richting Overton. Het is dan alweer etenstijd en doen we hier in Overton ons jaarlijkse McDonalds bezoekje! Zo dat kan ook weer van ons lijstje, nu weer verder naar de I15. Vlak na Mesquite verruilen we Neveda in voor een stukje Arizona, om voor St. George alweer in Utah te belanden. Het is een erg mooie weg, waarbij we hele stukken in de bergen rijden. Hier nemen we de afslag naar Hurricane die naar Springdale leidt. We stoppen nu ook maar eens bij een zeer bijzondere schoenenboom, om een fotootje te maken. Erg bijzonder dat dit hier zo groeit!

Door naar onze Best Western Zion Park Inn, waar we 2 nachten verblijven. We krijgen 2 kamers met tussendeur op de beneden verdieping en voor beide dagen Breakfast Vouchers, voor een Deluxe Hot Breakfast Buffet in het Switchback restaurant. Goed geregeld! Binnen no time worden de 2 wasmachines in beslag genomen, wordt alles weer aan de laders gelegd, komen alle apparaten met internet connectie weer tot leven en gaan we zwemmen. Tenminste dat was de bedoeling. Onderweg gaat het me toch regen en onweren, niet normaal. Geen zwemmen dus en terug naar ons eigen internet café! We hebben geen zin meer om naar een restaurant te gaan en ga ik met Kaylee Pizza’s halen in de mainstreet bij Pizza en Noodle co. Hie is het erg druk wat een goed teken is. Het duurt wel wat lang maar ze waren heerlijk. We nemen nog een bakkie en gaan dan vroeg duiken, want morgen staat ons weer een nieuwe uitdaging te wachten…..

Dag 16 13 juli 2012  –  Springdale

The Narrows

Wekkertje ging vanochtend om 6.00 uur, vakantie! Het ontbijtbuffet begint om 07.00 uur en wij willen bij de grand opening hiervan zijn. Geen volkslied ditmaal, maar gewoon aanschuiven bij de mensen die al voor ons stonden. Het ontbijtbuffet is echt super geweldig, niet normaal. En we gaan dan ook goed bevoorraad de deur uit. We nemen de auto naar het Park, maken een fotootje bij het Zion NP sign en mogen weer “gratis” met onze America The Beautiful pas naar binnen. We parkeren bij het Visitor Center, en lopen naar de bushalte.

Hier in Zion NP mag je niet met je eigen auto naar de verschillende punten in het park, maar hebben ze een prima shuttlebus service. Om de paar minuten gaat er een bus het park in en/of uit, zelfs naar en vanuit Springdale, waar wij logeren. We gaan vandaag weer eens gek doen, en beginnen met een trail, nml. de Riverside Walk. Dit is een easy roundtrip van 3.3 km. Maar na 1,6 km beginnen de Narrows, en daar begint onze uitdaging pas. Eerst gaan we met de shuttlebus naar het eindpunt, Temple of Sinawave en dit duurt ook zo’n 40 minuten voor we daar zijn. Het is zwaar bewolkt als we beginnen met lopen, en voor we 3 stappen verder zijn begint het al te druppelen. Maar we lopen stug door en gelukkig blijft het verder droog. De omgeving is uiteraard weer schitterend, we lopen langs de Virgin River, tussen de hoge rotswanden. Voor we het weten zijn we aan het einde van dit pad en hebben we alweer 1600 meters in de benen.

Maar dan beginnen de Narrows. Deze smalle ravijn kan je door lopen tot je zelf wilt/durft of kan. Je volgt gewoon de rivier want dat is de trail. Je moet dus af en toe zelfs tot je oksels in het water lopen om het pad te volgen, en dat maakt het nou juist zo leuk. Het is erg stil en er beginnen nog een handjevol mensen ook op dit tijdstip aan de Narrows. Het is ook erg rotsachtig en je moet dus echt uitkijken waar je loopt. We hebben mooie natuurlijke Narrows (lees: Nordic) Walking stokken gevonden om zo ook proberen te blijven staan. En dat is een utopie in onze groep, uitgezonderd Kaylee! Het is een soort rennen, duiken, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan trail. Oma is de eerste maar zeker niet de laatste, die even is gaan zitten in de rivier….. We houden er wonder boven wonder geen blijvende schade aan over, behalve een nat fototoestel die samen met Opie de onderwaterwereld is gaan bekijken. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog….. en zien we de lol hiervan nog in. We lopen zeker dik 2 uur de Narrows in. Af en toe helemaal alleen tussen die rode rotspartijen en wadend in het water. We maken onderweg veel foto’s en ook filmpjes met de waterdichte GoPro, leuk voor later. De wanden van de kloof komen steeds nauwer naar elkaar toe, en dit is echt een kick om hier samen te kunnen lopen. Ergens in een flauwe bocht zijn we gestopt, hebben een foto gemaakt en beginnen we aan dezelfde weg terug.

Onderweg zien we dat we de enige juiste beslissing hebben genomen om zo vroeg hieraan te beginnen. Het wordt steeds drukker en het lijkt wel de Las Vegas Strip op zondagavond, wat een mensen! Het is vooral druk waar de Narrows beginnen, maar dan beginnen wij juist weer aan de andere 1600 meter van de Riverside Walk om bij de shuttlebus terug te komen. We zijn natuurlijk drijfnat en dat loopt niet echt prettig boven water. Eenmaal in de bus worden we weer volledig op de hoogte gebracht door de chauffeur met Zion info en dan begint het me toch te regen, niet normaal. Gelukkig zitten wij droog, en natter konden we toch niet worden. Na dit ritje bekijken we nog het Visitors center, waar de parkeerplaats nu overvol is. We pakken de auto en rijden in 5 minuten naar Springdale, en nemen we onderweg Handmade Sandwiches mee bij Zion Park Gift & Deli. We duiken daarna onder de douche en dekens om zo heerlijk hier van bij te komen. De eerste was zit er ook al weer in….

Het is even droog geweest maar nu rond 18.00 uur regent het weer behoorlijk hard. We rennen naar de overkant, want we willen droog overkomen bij Switchback Jack’s Sports Grill waar we gaan eten. Lekker dichtbij en ook erg goed. We doen nog even boodschappen bij Sol, en tanken de Minivan weer vol, zodat we morgen na het ontbijt meteen onze weg kunnen vervolgen naar Torrey voor ons volgende avontuur. De rest van de avond kijken we een beetje tv en browsen we door alle weblogs, nieuws, en sport sites waar we de afgelopen dagen niet aan toe zijn gekomen, ook heerlijk na zo’n (in)spannend dagje….

Dag 17 14 juli 2012  –  Springdale – Torrey

Raindrops keep falling

Na die geweldige ervaring van de Narrows, hebben we toch spieren gebruikt waarvan we niet wisten dat we die hadden. Dus gisteren vroeg gaan duiken, en vandaag weer een ritje naar Torrey. We werden om half 6 toch allemaal wakker door een oerknal, niet normaal! Het noodweer is begonnen, en dat was ook voorspeld voor vandaag. We slapen nog even verder, want de wekker gaat pas om 07.30uur. Om 8.30 uur zijn we allemaal weer fris en fruitig en lopen naar het heerlijke ontbijtbuffet van Switchback. We zien dat de wolken erg laag hangen in de bergen, dat wordt vandaag geen zonnig dagje. Tijdens ons ontbijtje begint het ook te hozen wat een tijdje aanhoudt. De mensen zijn hier gelukkig mee, want we krijgen steeds te horen, We do need this…. Maar wij liever niet.

We verlaten Springdale om via Zion NP onze trip voort te zetten. We plakken de GoPro op de voorruit en karren maar. We rijden bijna door de wolken en gaan door de tunnel waar 3 jaar over gedaan is om dit gat te boren, best knap. We rijden richting Bryce NP waar we vandaag wat viewpoints van mee willen pikken, we zijn er toch! Helaas wordt het weer steeds slechter en vrezen het ergste. Gelukkig wordt het weer wat droger als we dichter bij de Bryce Canyon komen. We rijden langs Ruby’s Inn waar we al eens overnacht hebben en gaan daarna het park in. Weer “gratis” met onze America The Beautiful pas en dat komt goed uit. Want anders hadden we vandaag beter ons geld in het water kunnen gooien. Het moment dat we de Park Ranger voorbij waren begint het te regenen, ongelofelijk. We rijden een stuk naar achteren en keren bij Swamp Canyon, zodat alle viewpoints aan de recherkant liggen. Helaas zien we vandaag alleen de signs van de diverse view points, want het hoost alleen maar. Bij Sunset Point houden we een picknick in de auto, en hopen we dat het stopt met regenen. Dit gebeurt niet en zien  we ons bliksem bezoekje aan Bryce NP dus letterlijk in het water vallen, helaas. We maken nog een foto bij het Bryce sign. Camera klaar op het dashboard, 1 2 3 en rennen uit de auto flits en weer terug. De druppels maken de foto nog leuker!

Op naar Torrey die we via Boulder over de mooie Scenic Byway 12 willen bereiken. Onderweg zien we zowaar wat blauwe lucht tussen al dat wolken geweld. Af en droog, dan weer wat regen, we kunnen af en toe zelfs de minivan uit om mooie viewpoins te bezichtigen. De temperatuur heeft ook een geweldige klap gekregen en het is maar 57 fahrenheit. Dus niet de airco maar de kachel staat aan, is weer eens wat anders. Ondanks het mindere weer genieten we toch met volle teugen van de fantastische omgeving. Deze Scenic Byway 12 is een van de mooiste Byway’s in America, en dat blijft zo ondanks het weer. Onderweg wisselen we nog van reisleider, en zodoende is de jongste gebombardeerd tot hoofdreisleidster. We komen wonder boven wonder gewoon op tijd aan, goed gedaan!

We checken in bij Austin Chuckwagon, waar we de Familie Suite hebben geboekt. Het is een heel appartementje boven de General Store, en ziet er erg leuk uit. 3 slaapkamers, badkamer woonkamer, keuken en een terrasje met uitzicht op mooie rode rotspartij! Er staat ook nog een heel dik apparaat in een hoek en dit blijkt de TV hahahaha! Dan willen we nog graag de beroemde Peach Pie van het Gillford Farmhouse in Capitol Reef proeven. We rijden er heen en komen helaas net 15 minuten te laat aan, open tot maar 17.00 uur. Morgen gaan we in de herkansing. Op de terugweg bezoeken we nog even het vistors center en het Gooseneck viewpoint. Dan maar weer terug waar we beneden gaan eten bij onze huurbaas, Austin. We nemen de Tonight’s Special en laten het ons heerlijk smaken. Local food in a local bar, geweldig!! We nemen nog en een homemade taartje mee naar boven, want daar hadden we ons toch wel op verheugd…..

Dag 18 15 juli 2012  –  Springdale

De Hickman Bridge Trail voor een Gifford Pie….

Vandaag staan we rond 08.00 uur op, het badderen duurt hier ietsje langer want we hebben hier maar 1 badkamer. Als eerste worden natuurlijk weer de reacties op twitter/facebook/whatsapp/email en op de site gechecked. Aan de hits per dag te zien worden we goed in de gaten gehouden…..bedankt hiervoor!

Na een bakkie koffie en een geroosterd boterhammetje rijden we  rond half 10 richting Capitol Reef NP. We rijden langs Chimney Rock en The Castle, maar ons eerste doel vandaag is het Gifford Farmhouse in Fruita Area. Het veilig stellen van een originele Gifford Peach Pie, zodat we die vanmiddag kunnen ophalen. We bekijken het huisje wat hier bij hoort met allerlei oude originele attributen uit vervlogen jaren. Maar zo’n origineel taartje moet je eerst verdienen, dus staat er een trail op het programma. Het is tevens de laatste trail van de vakantie en het wordt de Hickman Bridge Trail, een 2.2 mile roundtrip, van het moderate niveau, met hier en daar een verhoogde moeilijkheidsgraad, staat er in de Trail Guide. Nou die geloven we niet meer. Het is een pittige trail, omdat je hier een hoogte verschil moet overbruggen van 122 meter. Gelukkig schijnt de zon niet en is de temperatuur wandel-proof. We lopen weer in een ravijn maar nu zonder water, en is alweer schitterend. Bij paaltje 16 zien we de schitterende Hickman Bridge, een mega Arch. Hier eten we de homemade cookies van  Austins Deli en die smaken heerlijk onder deze Arch. De terugweg gaat ietsje sneller omdat dit meer naar beneden is en zo hebben we onze laatste trail van deze vakantie achter de rug. Tenminste een trail in de natuur, want in Denver worden het weer shopping trails…..

We zien ook af en toe de zon weer schijnen en is het alweer snel 80 fahrenheit. We rijden dan terug naar een van de fruita area’s, waar we zelf ons fruit gaan plukken. Het worden appeltjes en pruimen. Kaylee haalt alles naar beneden met een speciale plukstok en een trap, erg grappig. Het geplukte fruit kost maar $2 en dit doen we in het kistje. Er loopt plots een hertje tussen de bomen en die komt helpen om het gevallen fruit op te ruimen,  erg leuk. Dan rijden we de Scenic Drive af tot aan Capitol Gorge, een mega berg. We maken wat foto’s en gaan dan dezelfde weg terug. Het blijft mooi, om hier gewoon te rijden en om je heen te kijken en niets is hetzelfde. We halen de “verdiende” taartjes op bij Gifford en rijden weer naar ons appartementje. We eten meteen de taartjes op en ze zijn geweldig. Elke dag worden deze vers gemaakt van het fruit wat hier allemaal groeit en bloeit, heerlijk. Je zou hier zo weer een trail voor lopen….

Dan gaan we even zwemmen. Helaas wordt het erg donker maar we gaan toch towels halen bij de receptie. Het druppelt een beetje maar van zwemmen wordt je toch nat, dus duiken we gewoon in het zwembad, heerlijk. We zwemmen een beetje en bubbelen wat, maar dan begint het plots te waaien en vluchten we net op tijd het water uit voor dat het noodweer los barst. Thuis gaan we weer onderuit, kijken tv en internetten we de hele wereld in het rond.

Het weer is hier vandaag niet te pijlen, het is zwaar bewolkt, we zien flitsen, we horen gedonder en de zon schijnt, vreemd. We halen ons avond eten beneden bij de General Store van Austins Chuckwagon, zodat we lekker voor de buis kunnen eten tijdens Criminal Minds en CSI. Het plan was om nog de sunset te gaan bekijken, maar we vinden het goed zo! Het weer helpt ook niet echt mee, dus we blijven lekker voor de buis hangen. We kijken naar de baseball wedstrijd Cardinals tegen de Reds en Storage Wars, ook een leuke serie.

Dag 19 16 juli 2012  –  Springdale – Grand Junction

Het kabouterbos

We worden al bijna echte backpackers, tenminste het inpakken en wegwezen gaat steeds sneller. Vandaag willen we om 09.00 uur wegrijden en dit wordt zelfs 15 minuten eerder, netjes. Maar eerst komen we nog even terug over vannacht. We hadden bijna de plaatselijke loodgieter moeten raadplegen, want de wc zat verstopt en die stroomde lekker over. De towels van het zwembad deden dienst als dweil en een omgebogen klerenhangertje deed dienst als drolduwer uhhh doorduwer, en zo werd alles gelukkig snel weer op gang bracht. Het lijkt vervelend maar nog vervelender was geweest als Sr. in het ziekenhuis zou belanden voor wat klisma’s, vandaar dat wij hier toch wel blij mee waren……

Vandaag stond in het teken van het Kabouterbos, maar dan anders. Goblin Valley is de naam van het State Park dat we als tussenstop gebruiken om in Grand Junction te overnachten. We rijden weer door Capitol Reef  NP, maar nu verlaten we deze aan de andere kant. Het is en blijft een mooi park en vandaag lijkt het nog mooier want de zon schijnt volop. De GoPro heeft weer dienst en zit weer op de voorruit geplakt. We rijden door Hanksville, waar je geen pech met de auto moet krijgen want wegslepen kan je wel vergeten volgens ons, het lijkt wel een Ghosttown.

Na 90 minuten komen we aan bij de afslag naar Goblin Valley op de 24! Het park ligt aardig verscholen in een diep dal en de entree is nog zo’n 5 mile verder op deze Temple Mountain Road. We betalen de $7 entree fee, en rijden naar het eindpunt. Hier is een grote parkeerplaats, waarbij je meteen een mooi overzicht hebt op alle paddenstoelen en de kabouters. We zijn echt in de middle of nowhere, maar uitgerekend hier en nu wordt er een hele bus met Nederlanders los gelaten, een beetje jammer! Maar gelukkig is daar Ontdek-Amerika.nl, want dankzij hun uitgebreide site kunnen wij nu de “geheime” informatie gebruiken en zijn we ze allemaal in een klap kwijt. We lopen naar beneden, moeten dan een kopergroene driehoek in een berg opzoeken. Indien gevonden die richting oplopen en voila daar is alles nog veel mooier. We worden nog wel gevolgd door een paar Hollanders, maar die durven gelukkig toch niet zo ver als ons te lopen, en dat was nou net de bedoeling. Eenmaal achterin zien we dat dit inderdaad een geweldige plek is. Er staan vele Goblins, de ene is nog mooier dan de anderen en er worden weer vele foto’s gemaakt. Het is vandaag dus toch nog een korte wandeling geworden, ondanks dat we gisteren al gemeld hadden dat we onze laatste officiële Trail hadden gelopen, sorry. Helaas geen Pie aan het einde van deze trail, maar gewone Real Chocolate Chip Cookies, ook erg lekker. We lopen, klimmen en klauteren hier gewoon dik 90 minuten tussen al die kabouters en paddenstoelen, en dat in 80 fahrenheit. Maar wat is dit mooi hier, alweer zo’n tipje van het AllesAmerika forum.

Het is dan alweer 12.00 uur en moeten we nog 140 mile tot in Grand Junction rijden. De DTE meter geeft nog 90 mile aan, dus de eerste pomp is voor ons. Als we na 40 mile de I-70 opdraaien gaat het benzinelampje branden en zien we dat we binnen 2 mile kunnen tanken, precies mooi uitgekiend!! We tanken de Dodge voor de laatste keer vol, en dan kan het gas er weer op. Onderweg picknicken we al rijden in de auto en zo zijn we al om 14.15 uur bij ons slaapadresje Holiday Inn Express Grand Junction. We zijn dus weer terug in de staat waar we begonnen zijn, Colorado. En daardoor merken we ineens dat de tijd hier veel te snel gaat, helaas. We nemen even een rustmomentje en gaan daarna richting een Walmart. Dit is de pas de 2e keer dat we een Walmart van binnen zien deze vakantie en dan is het ook nog dezelfde als 2,5 week geleden. Hier wordt een hoop ingeslagen wat nog op de verlanglijstjes stond om mee naar huis te nemen. En dan gaan we eindelijk weer eens naar een Outback Steakhouse die hier 3 minuten van ons HI-Express zit, echt speciaal uitgezocht. Het eten was weer heerlijk, er kan zelfs geen toetje meer bij! In onze mooie 2 kamer suite buiken we uit en gaan we weer onder het tv kijken al internettend de hele wereld af, heerlijk!

Dag 20 17 juli 2012  –  Grand Junction – Denver

Kwakkeldagje

Vandaag weer inpakken en wegwezen, oftewel ontbeite en pleite…. Natuurlijk niet voordat we ons ritueel hebben afgewerkt, reacties bekijken, douchen, inpakken en naar beneden voor een Hot Breakfast. Na een heerlijk gebakken eitje, wafeltjes, toetjes, fruit, cinamon rolls, jus d’orange en een bakkie koffie gaan we weer terug naar de kamer. Daar halen we de koffers, checken uit en op naar het volgende avontuur. Nou ja avontuur, het wordt vandaag een kwakkeldagje, alleen verplaatsen en verder niks.

We rijden om 08.45 uur richting Denver. Weer via de I-70, waar de omgeving vandaag steeds groener wordt naarmate we dichter bij Denver komen. We hebben vandaag geen officiële tussenstop ingepland, want we willen naar de grote Stad, punt uit! We maken en pitstop op een mooie Rest Area bij Eagle County. Het is er zelfs boven de 10.666 feet, dichtbij de Vail Pass waar het wat frisjes aanvoelt met 61 fahrenheit. Maar eenmaal voorbij de Eisenhower Tunnel klimt de temperatuur weer langzaam naar het aangename, 80 fahrenheit. We hebben lekker door kunnen rijden, we houden onderweg natuurlijk de Sherrif auto’s goed in de gaten en staan al om 12.45 uur in Cherry Creek bij onze Staybridge in te checken.

Gelukkig is onze appartementje voor de laatste 3 nachten al gereed en kunnen we de koffers uitladen. Dan installeren we ons commandocentrum en gaan we shoppen. Na wat beraad besluiten we om naar de Cherry Creek Mall te gaan hier om de hoek. Dat ‘hier om de hoek’ betekent overigens niet dat we lopend gaan, maar gewoon met de auto. Een hoek is hier namelijk wel een minuut of 6 met de auto. We beginnen de shoptrail bij Macy’s, we lopen verder door naar de andere kant waar we via de Nordstorm naar de bovenverdieping gaan. Ze introduceren hier een nieuw kledingmerk maar twijfelen of dit aan zal slaan in Nederland, we laten het daarom ook maar hangen. We zien nog een dappere reddingsactie van een Duck die kwakkelt, en die met een helikopter wordt opgehaald.. We  nemen dan effe een lekkere Starbucks en gaan effe mensen kijken, ook leuk. We lopen daarna de hele 2e verdieping af. Het is een mooie Mall met 160 winkels en restaurants, maar wij zijn toch meer van de Outlets en dat hebben we voor het laatst bewaard. Maar uiteraard worden ook hier weer onze pincode’s ingewisseld voor volle tassen, waar uiteraard weer schoenen in zitten. Ook de Tv reclame heeft hier zijn uitwerking want de enige (nog) niet volwassenen in onze groep koopt een Proactive apparaat, waar je huidje zo lekker zacht van wordt, ja ja! Dan verlaten we de Cherry Creek Mall, en is het alweer 17.30 uur als we in ons appartementje zijn.

Hier worden meteen de wasmachines in gang gezet, die hier nog gratis zijn ook! Dus hebben we de quarters voor niks zo lang opgespaard. Ook hebben ze in deze keten op Di/Wo en Do een Sundowner, a social event met een hapje en een drankje. Vanavond is dit de French Dip, het blijkt stokbrood met warme rosbief, salade en chips te zijn. Het is al lekker druk en wij schuifelen dan ook maar gewoon aan. Het is echt heerlijk en zo hoeven we de deur niet meer uit, en sparen we lekker geld uit voor de grote dag van morgen……. Want 18 juli 1990 is dan alweer 22 jaar geleden!! We lopen toch nog even de Supertarget in die aan de overkant zit en daar halen we ons toetje, Ben & Jerry ijs, slagroom en Smucker’s Magic Shell. Zo, wij komen de avond wel door. We kijken de hele avond Storage Wars, wat een geweldig programma is en vergeten gewoon ons toetje te maken…….

Dag 21 18 juli 2012  –  Denver

Mijlpaal City

We zijn in Denver, Mile High City. Maar wij dopen we hem vandaag om in Mijlpaal City. Denver en 22 jaar getrouwd, en dat is toch wel een mijlpaal, vandaar Mijlpaal City. Vandaag hier is al morgen in Nederland, en we kregen gisteren al felicitaties binnen, dus deze dag heeft voor ons extra lang geduurd, grappig. In ieder geval iedereen heel erg bij bedankt voor de felicitaties!

Vanmorgen zijn we weer begonnen met de reacties lezen, douchen en dan zakken we naar beneden voor een heerlijk ontbijtje. We gaan lekker buiten op het terras zitten, maken wafels met aardbeien, nemen vers fruit en zo kunnen we er voorlopig weer tegenaan. Dan rijden we in 11 minuten naar de garage van het Denver Colorado Convention Center midden in het centrum, waar we onze Dodge lekker binnen zetten, $12 voor 8 uur! We lopen naar de 16th Street Mall, het centrum van Denver. We nemen meteen de Free Shuttle die in deze straat heen en weer rijd, en stappen uit bij het eindpunt. Van hier uit  lopen we naar het State Capitol via het City Center Park. Omdat we dit Capitol al eens eerder hebben bezocht, maken we een vlug rondje, waar we zien dat ze flink aan het verbouwen zijn. Ook de airco heeft te lijden onder de verbouwing en doet het niet, en dat is toch wel nodig vandaag. Maar ondanks de verbouwing blijft het een mooi gebouw die je kunt bezoeken en waar gewoon gewerkt wordt. We lopen terug naar de 16th Street Mall en er wordt weer vrolijk geshopt bij 21 Forever, we lopen we nog even het Hard Rock Café in! Ze hebben helaas geen leuke shirts en we kopen niets, en dat mag ook wel eens gemeld worden.

Het is vreselijk warm en twijfelen we of we naar de Baseball wedstrijd van de Rockies zullen gaan. We nemen bij Starbuck een verfrissend drankje en besluiten we wat we gaan doen. De wedstrijd wordt hier op het midden van de dag gespeeld. En midden op de dag, betekent vandaag 92 fahrenheit. We nemen toch de Free Shuttle naar de ander kant van de 16th Street Mall, waar we via Lower Downtown naar het mooie Coorsfield Stadion lopen. We zien dat het erg druk is en vragen of er nog Shadow kaartjes verkrijgbaar zijn. Die zijn er wel, maar erg prijzig. Hier kunnen we bijna een nieuwe spits voor ADO van kopen en doen we dus maar niet. Jammer maar helaas, 3 uur in de kokende zon zitten is echt geen optie. Dan lopen we weer via LoDo terug en nemen 1 halte met de Free Shuttle die ons precies voor de Cheesecake Factory afzet. En dat betekent maar 1 ding, Cheesecake. Als we eerst normaal gaan lunchen lusten we geen Cheesecake meer dus wordt de Cheesecake onze lunch. We vieren tenslotte een Mijlpaal. We kiezen allemaal weer een hele lekkere Cheesecake uit en gaan proberen om deze helemaal op te eten. Dit lukt er maar 1, wat is dit machtig maar ohhhh zoooo lekker.

Hierna waggelen we weer verder en zien we dat hier het Federal Reserve Bank of Kansas City een Denver departement heeft. Er is een Money Museum binnen die ons een Billion Dollar Experience belooft. Nou dat lijkt ons wel leuk. Om binnen te komen worden we net als bij de Douane binnenste buiten gekeerd, maar we krijgen een sticker op, dus approved! Helaas valt dit erg tegen en duurde het binnenkomen langer als ons bezoekje, helaas. Maar bij de uitgang worden we blij verrast dat we alle 5 een zak met $165 mee krijgen. Dus waren we toch blij dat we naar binnen zijn gegaan, al blijkt het een hele puzzel om dit geld uit te kunnen geven…. We gaan terug naar het Colorado Convention Center waar we een blauwe beer door de ramen zien gluren, en lopen door naar de garage waar de Dodge geparkeerd staat. Het is dan alweer half 5.

Maar er staat er nog een bezoekje aan JO~ANN op het programma voor de knutselaars onder ons. Dit ritje wordt een zware beproeving, we nemen een verkeerde afslag, komen in het echte Amerika terecht en staan bij een woonhuis voor de deur. Dat is het resultaat als je een S van South voor het adres in de TomTom vergeet in vullen. Door naar het goede adres en dit blijkt bij ons hotel om de hoek te zijn, maar dan 15 minuten verder. Hier worden weer wat knutselvelletjes afgerekend, en zo kan JO~ANN ook van het lijstje geschrapt worden. Om half 6 zijn we weer thuis bij Staybridge Suites, waar we zien dat ze gewoon een BBQ party aan het organiseren zijn, en dat allemaal voor onze 22e trouwdag, erg attent. We voelen allemaal die Cheesecake nog in onze maag liggen en hebben echt geen zin en trek meer in een restaurant bezoek, daarom blijven we lekker op ons eigen feestje hangen. Een hapje en een drankje verder gaan we weer naar boven waar we wederom voor de tv al internettend onze avond vullen en nu niet vergeten om ons toetje te maken….

Dag 22 19 juli 2012  –  Denver

De laatste shop trail…..

Na het gebruikelijke ritueel op de kamer, die iedereen nu wel weet, gaan we weer naar beneden voor het heerlijke Hot Breakfast. Het is onze laatste hele dag hier en dat wordt onze laatste Shopping Trail. We rijden naar Castle Rock voor de Outlets. Als we het parkeerterrein oprijden is het nog erg rustig, want het gaat pas om 10 uur open. We lopen naar de informatie balie waar we alvast onze VIP Saving Cards ophalen voor de korting op de korting.

En dan beginnen we aan onze laatse Shop Trail. We beginnen bij Chico’s waar oma zelfs een eigen pashokje met haar naam krijgt aangewezen, en dat is ook een verkoop tactiek. De tasjes brengen we alvast naar de auto. Dan slaan we onze slag bij diverse andere zaken en geven de Amerikaanse economie een duwtje in de rug. Om 13.00 uur nemen pauze en eten we een heerlijke Strombollie in de Foodcourt. En dan zorgen we als laatse dat RL ook weer een balletje kan slaan na ons bezoekje.

Om half 4 beginnen we aan de terugtocht die we via de Mall Park Meadows in Lone Tree rijden. Daar zit een JC Penny en die hadden we ook nog op ons ToDo lijstje staan. Ook hier nemen we wat tasjes mee en lopen we verder door deze mooie Mall. Daar zit ook weer een Forever 21 die ons ook weer een tasje aansmeert! Als we ook hier weer alle winkels hebben doorgespit, gaan we nog even terug naar Cherry Creek, waar we toch de twijfelgevallen ook nog inslaan. En nu zijn we echt klaar.

En dan is het tijd voor ons laatste avondmaal. En  omdat die gisterenavond toch een beetje in het water is gevallen gaan we uiteraard voor een herkansing. We gaan dus naar een Outback Steakhouse. Hier moeten we 25 minuten voor in de Dodge naar Aurora, die de dichtstbijzijnde is! We komen in een aardige trafficjam en daarom rijden we pas om half 7 de parkeerplaats op en vrezen voor een pieper! Maar gelukkig is dit een grote vestiging en kunnen we ook meteen aanschuiven, dus geen wachttijd.  Hier word de nieuwste Blueberry Sangria geprobeerd door de dames, dat wordt lachen vanavond…. We hebben een bon voor een Free Bloomin’ Onion en die smaakt toch anders, nog veeeeel lekkerder! Helaas past er geen toetje meer bij, maar dit was een heerlijke afsluiter van deze dag en vakantie. De terugweg neemt TomTom  de binnendoor route en wij dus ook. Een heerlijke rit waar we ook weer een echt stukje Denver meekrijgen. Binnen 20 minuten zijn we weer thuis.

We vragen bij de balie een late checkout en mogen een uurtje langer blijven, tot 13.00 uur. Op de kamer is het vreselijk warm en zetten we de airco op volle toeren! Tenminste dat denken we. De airco doet het niet, we proberen van alles maar hij blaast geen koude lucht. We bellen de Frontdesk en die sturen een monteur. Na een paar minuutjes staat hij al voor de deur en krijgt hem ook niet aan de praat. De compressor is kapot en kan niet meer gemaakt worden. Er zijn helaas geen kamers meer vrij maar we kunnen 2 losse Airco units krijgen op de kamer. Tja het moet dan maar. We laten ze in de beide slaapkamers zetten en dit helpt gelukkig een beetje. Dan worden we door de Frontdesk gebeld met duizendmaal excuus en krijgen we uiteraard korting op ons verblijf, welkom in Amerika! Ik vraag ook nog even een bevestiging voor onze late checkout en nu mogen we zelfs tot 14.00 uur op de kamer blijven. Jippie nu kunnen we morgen meteen in een lange broek richting het vliegveld………

Dag 23 20 juli 2012  –  Denver

Game Over

Na een slechte nacht in huize Goedies i.v.m. de airco perikelen worden we opgeschikt met het vreselijke nieuws van de schietpartij in Aurora. Dat is dus niet ver van Denver vandaan, en nog verbazingwekkender is dat wij gisteren avond in Aurora bij de Outback Steakhouse hebben gegeten. Alle tv zenders berichten hier alleen maar over, wat een verschrikkelijk drama.

Toevalligerwijs hebben we sinds gisteren ook nog contact met “Loek” van het Alles Amerika forum die een soort van verzamelpunt is geworden van allerlei kampeer overblijfselen van Nederlandse vakantiegangers.  Nieuwe reizigers kunnen deze weer hergebruiken, die hun roadtrip in de buurt van Denver beginnen en bij Loek komen ophalen.  Zo ook onze koelbox, die ons 3 weken fantastisch van koude drank heeft voorzien en die we zo’n 2e leven gunnen. Nu is het zo dat “Loek” in Aurora woont, en dat is dan erg toevallig. We spreken af dat we onze koelbox vanmiddag bij hem voor de deur afzetten als we richting vliegveld gaan.

Dan gaan we om 09.00 uur ontbijten beneden, want om 09.30 uur worden de tafeltjes alweer afgeruimd! Eenmaal  terug op de kamer lopen we weer tegen die benauwde muur aan en veranderen we van plan. Maar om ons airco probleem niet groter te maken dan het is, in vergelijking bij deze theatershooting zoals ze dit hier noemen, is dit appartementje echt niet koel te krijgen met die 2 losse airco units. Vandaar dat we besluiten om niet te wachten tot het 14.00 uur wordt, maar pakken we onze reservelijst van Denver erbij.  En wat staat daar op, een koele Mall.

We checken uit, krijgen duizendmaal excuus en we moeten maar 2 nachten betalen i.p.v. 3, erg netjes! Dan rijden we naar de Colorado Mills, waar we 2 uurtjes voor uittrekken. Er wordt flink gewerkt aan uitbreiding, terwijl wij denken, kan het nog groter? Maar we lopen hier heerlijk rond in deze koele Mall, waar de “gratis” 3e nacht weer totaal teniet wordt gedaan op de valreep! Dus koffers open en weer dicht. We nemen nog een laatste Starbucks en dan rijden we naar Aurora om onze koelbox af te geven. Een mooi rit, waarbij TomTom ons nu de andere kant van de Denver Skyline laat zien, die ook erg mooi is. Eenmaal op het platte land, op nog geen 10 minuten van Denver horen we Tom ” bestemming bereikt” zeggen en zettten we de koelbox bij Loek voor de achterdeur. Jammer dat hij er niet was, maar we vonden het erg leuk om te doen.

Dan gaan we opweg naar de Car Return van Denver Airport. National is makkelijk gevonden en daar leveren we om 14.00 uur de Dodge in, helaas! Het bonnetje wat de National medewerkster uit haar computertje laat rollen staat zoals verwacht op €0,00, en zien we dat we 2552 mile hebben gereden in deze 3 weken, een mooi gemiddelde. Dan hoppen we in de bus van National die ons naar de vertrekhal brengt en waar we ons nu echt in een lange broek hijzen, gatverdamme! We checken binnen 10 minuten in bij Icelandair, geen problemen met Jr. en Sr.en onze koffers zijn allemaal binnen de limiet van 23 kg, dus het valt allemaal wel mee! Het zijn wel 6 i.p.v. 5 koffers zoals op de heenreis, maar een kniesoor die daar op let. We hebben nu nog zo’n 2 uur te overbruggen, en die beginnen we met een Whopper menuutje. Daarna moeten we nog door de douane voor de verkleedpartij, wat ons 2 te grote tubes Crest White Deluxe kost, want die mogen niet in de handbagage Opa! Bij Icelandair zien we dat ons vliegtuig al gereed wordt gemaakt en zitten we hier ook keurig op tijd in. Deze eerste vlucht duurt 7 uur en 13 minuten, dus aftellen maar. We gebruiken het inflight entertaiment en komt de klap met de hamer tijdens de laatse 3 uur van deze vlucht. De tussenstop in Reykjavik gaat ook soepeltjes, eten een broodje en moeten alweer boarden. Voor we het weten horen we de piloot zeggen dat de vlucht 2 uur en 20 minuten duurt. Ook deze vlucht zijn de ogen veel dicht, dus gaat het lekker snel. Als we stil staan, zetten we de horloges weer op Nederlanse tijd en dat is 12.50 uur. De koffers rollen achter elkaar van de band en lopen we door de onbemande “Nothing To Decleare” poortjes naar de taxi die ons weer netjes om 14.30 uur voor de deur afzet, Game Over!

 Ps.

Hierbij willen we iedereen bedanken, die met ons heeft meegeleeft en/of heeft meegelezen. De vele berichtjes die ons via de verschillende media hebben bereikt, zoals de site reacties, de smsjes, de e-mails, de tweets, de whatsapp’s, de facebook likes en de forum berichtjes vonden we erg leuk. Nogmaals dank daarvoor! We hebben nu nog veel GoPro/Canon HD film materiaal en duizenden foto’s waar weer heel wat uurtjes aan gewerkt moet worden om er een mooi fotoalbum en een  film van te maken. See you next time…

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s