2007 Phoenix – San Diego, het reisverslag…

A Phoenix B Grand Canyon (North Rim) C Page D Mesa Verde NP E Durango F Denver G Nederland H Rocky Mountain NP I Loveland J Mount Rushmore National Memorial K Laurel L Beartooth Pass M Yellowstone NP N Grand Teton NP O Jackson P Salt Lake City Q Las Vegas R San Diego

 

We willen weer veel mooie National Parken bezoeken zoals: Grand Canyon NP – Yellowstone NP – Grand Teton NP – Rocky Mountain NP en Mesa Verde NP. Ook staat Mount Rushmore National Memorial in Black Hills National Forest op ons lijstje. De excursie die we op het programma hebben staan: de treinrit van DURANGO naar SILVERTON. De grote steden zijn dit keer: Phoenix – Page – Denver – Salt Lake City – Las Vegas – San Diego. Deze Route brengt ons door 9 verschillende staten: Arizona – Californie – Colorado – Idaho – Montana – Nevada – South Dakota – Utah – Wyoming.

Reisverslag 2007 in PDF

Reisverslag Kaylee 2007 in PDF

Zuid Holland

12 juli Phoenix
Hotel: BW Tempe by the Mall
Weerbericht: 108°F / 42°C
Zoetermeer – Phoenix : 9000 km/ 5500 miles

Om exact half 9 stond de taxi voor de deur om ons via de Juweel naar Schiphol te brengen. Dit ging vrij vlotjes ondanks de vroege drukte. In de rij om in te checken werden we verrast met de mededeling dat het vliegtuig “ruimschoots” vol geboekt was. Als we ons als vrijwilligers aanmelde, was er een mogelijkheid om de volgende dag (vrijdag de 13e) bussiness class te vliegen incl. een hotelovernachting met Diner en Ontbijt plus $300 p.p. aan bonnen voor een volgende trip…… niet gedaan dus want dan valt ons hele schema aan diggelen. Hierna overleefde we het interview met een nederlandse medewerker van United, en vlogen we richting Washington. Beetje eten, beetje filmpje kijken, boekje lezen, iPodje luisteren en 8 uur later landen we op Dulles Airport i Washington. Bij de custums and immigrations hadden we net de vrolijkste van het hele rijtje… niet dus.

Onderweg

Maar ook deze man wisten we na de vingerafdrukken en de webcam-foto te overtuigen dat we hier echt gewoon vakantie komen vieren. Hierna de koffers halen en naar de volgende vlucht brengen, tenminste dat was onze bedoeling. Ook hier werden we eruit gepikt en moesten mee voor verhoor. In een aparte ruimte moesten we wachten tot de “baas” tijd voor ons had. Na 3 andere slachtoffers waren wij aan de beurt. Ik offerde mij op als woordvoerder en daar gingen we dan: Waarom is dit ene paspoort later uitgegeven dan die andere 4? Wat komen jullie doen? Waar werkt u? Hoelang werkt u daar al? Is het moelijker om Patent te krijgen met de nieuwe EU regels? Bent u nog in ander EU landen op vakantie geweest? Of buiten de EU? Hoeveel cash geld hebben jullie meegenomen? Hoelang geleden zijn de tickets gekocht? Wat willen jullie allemaal bezoeken? Enz enz. enz. Omdat alle antwoorden waarschijnlijk goed waren mochten we door naar de volgende ronde. De tassen controle! Er werd er (maar) een uitgepikt en deze is van boven tot onder gecontroleerd. Ook deze controle passeerde we met flair. Uiteindelijk werd ons een goede vakantie toegewenst met “Watch out for the Bears in Yellowstone”, wat een grapjas!! Hierna nog uitgekleed (zonder schoenen en zonder riem) om door de poortjes te gaan die natuurlijk weer ging piepen… oh oh de sleutels vergeten. Gelukkig hadden we 4 uur de tijd om over te stappen maar door die Douane-fratsen waren hier nogmaar 2 uur van over. Toen zijn we meteen naar de Starbucks gerend en hebben we een heerlijke Frappuchino genomen met een Hotdog van Auntie Anne’s. Dit hadden we echt wel verdiend na dit hachelijke avontuur. Toen door met de volgende vlucht naar Phoenix. Dit duurde eigenlijk gewoon te lang, weer 4,5 uur vliegen. Eenmaal aan de grond in Phoenix hebben we (gelukkig) geen Douane meer gezien en stonden we zeer snel met onze koffers te wachten op de Rental Shuttle, om naar Alamo te gaan. Dit alles om 21.00 uur plaatselijke tijd en het was nog 42 graden!! Hier probeerde ze ons weer van alles aan te smeren maar daar trapte we niet in. We namen gewoon een Minivan en mochten deze gaan uitzoeken op de parkeerplaats. Ondanks dat we een “echte”Amerikaan wilde kozen we voor de Nissan Quest. Veel groter en ruimer dan de Dodge en de Nissan heeft op de 2e rij stoelen i.p.v. een bank, super. Via Tom Tom waren we binnen 10 minuten in ons BW-hotel, waar we 2 kamers naast elkaar hebben op de begane grond met een tussendeur. Heerlijk uitgeslapen tot 12 uur…. Nederlandse tijd. Hier is het dus 3 uur ’s nachts en slaapt alleen Kaylee nog. De rest is aan het rommelen en computeren. Bakkie erbij en we zullen wel zien wat de rest van de dag ons brengt….

Arizona

13 juli Tempe
Hotel: BW Tempe by the Mall
Weerbericht: 108°F / 42°C

Vandaag is dus voor ons om 2 uur vannacht begonnen. Eerst dus 12 juli afgerond met e-mail en verslagen en om half 7 zijn we gaan ontbijten. Lekker zelf wafels maken met verse aardbeien, wat wil je nog meer. Opweg naar een Walmart in Tempe werden we tot 2x toe in de maling genomen door Tom (douane instructies?).

University of Phoenix Stadium

Dan maar eerst maar naar de Safeway die we op ons pad tegen kwamen. Hier meteen een CC aangevraagd, die overigens veeeeel makkelijker verkrijbaar is dan die van een gemiddelde Jupiter League Club, leverd ons al meteen $20 korting op, dat gaat lekker. Nu toch naar een Walmart voor DE KOELBOX, want die is hier van levensbelang. Opweg geholpen door en Local hebben we deze toch gevonden. Een mooie Coleman voor $15!! Hierna naar de Triple A, om awt Roadmaps te halen, gelijk hele mooie boekje over Yellowstone en de Grand Canyon gekregen. Omdat we dus de tijd hadden zijn we opzoek gegaan naar het stadion dat gebouwd wordt (is) voor de Superbowl 2008 in de wijk Glendale, University of Phoenix Stadium! Dit wordt de thuishaven van de Arizona Cardinals, de lokale American Football Club en dit is `Huge`, niet normaal. Helaas kunnen we alleen de buitenkant bezichtigen want in Juli worden er geen tours georganiseerd. Het ernaast gelegen Westgate City Center is ook nog niet klaar maar erg indrukwekkend. Een soort dorp met een plein met allemaal restaurants en Pubs voor het publiek van de Games. Erg gaaf om dit nu al te zien. Hierna naar de Arizona Mills. Het shoppingcenter tegenover ons gelegen hotel. Eerst een broodje gegeten bij de SUBWAY, om hierna met een volle maag te gaan shoppen. Schitterende winkels die allemaal zo groot zijn als de gemiddelde V&D!! Tommy, Guess en Levi´s hebben weer goede zaken gedaan zullen we maar zeggen. Op het einde van de dag hebben we hier ook maar lekker makkeljk gegeten bij de Panda Express, want om terug te moeten vonden we geen goed plan. Eenmaal op de kamer begrepen we de tekst `Shop Till You Drop!`……..

14 juli Grand Canyon(North Rim)
Hotel: North Rim Pioneer Cabin
Weerbericht: 108°F / 42°C
Tempe – Grand Canyon(North Rim: 560 km / 350 mile

Gisteren dus echt omgevallen van de slaap en vanmorgen om 5 uur klaarwakker! Rustig aan en samen met Kaylee verslagje geschreven en om 7 uur zijn we gaan ontbijten. Even voor 8 uur reden we weer gepakt en bezakt weg richting Sedona. Na een uurtje op de highway en zonder ook maar iets van een knal gehoord te hebben, zitten we nu met een hele grote ster in het midden van de voorruit. Een beetje jammer, en dus moeten we binnenkort maar een (grote) Alamo vestiging zoeken op onze route. We zijn de 89 Alt opgedraaid om door de Oak Creek Canyon naar Flagstaff te rijden.

Sedona

Deze weg is een hele mooie scenic byway en hierbij rijden we door Sedona, wat er erg mooi en leuk uitziet. Helaas moeten we vandaag wat kilometers maken dus rijden we er alleen maar doorheen. Rond 12 uur zijn we bij Flagstaff en hier komen wat Old Memories boven drijven uit 1990. Toen sliepen we in de BW Kings House Motel die nog steeds langs de spoorbaan ligt. We zien ook de zeer lange trein voorbij rijden met al z’n kabaal. Hier gaan we nog even naar de Flagstaff Mall waar we ook bijna 17 jaar geleden Levi’s 501 “voh weinach” kochten. Natuurlijk wordt er weer “gescoord” zoals Kaylee het noemt. Als lunch nemen we hier weer een heerlijk broodje bij de Subway. Hierna gaan we op weg naar de North Rim van de Grand Canyon, tsjonge tsjonge wat een weg. Heel mooi, heel rustig maar heeeeeel lang. Onderweg komen we over de Navajo Bridge(‘s) wat werkelijk supermooi is en heel veel mooie foto’s opleveren. De nieuwe en oude bruggen liggen gebroederlijk naast elkaar en zien er hetzelfde uit. Over de oude kan gewandeld worden en over de nieuwe ligt de 89A. Na dit bezoek blijkt het nog 1,5 uur te duren voordat we bij de North Rim aankomen. Tijdens dit ritje door heel veel oud verbrand bos hebben we onze eerste Wildlife experience: een hertje! Hij bleef gewoon naast de auto staan om op de foto te kunnen. Om half 6 bereiken we pas het hokje van de Grand Canyon Park Ranger, waar de computer het niet doet en we dus “gratis” naar binnen mogen. Morgen bij het verlaten zullen we de “schade” vergoeden door de nieuwe America the Beautiful Pass te kopen, die toegang geeft voor alle Nationale Parken die we nog tegen gaan komen. De aankomst in de hal van de Grand Canyon Lodge is adembenemend, met een vide-achtige raampartij die uitkijkt in de Grand Canyon, on-ge-lo-fe-lijk zo mooi. De rit er naar toe is niets teveel gweest. Nu zitten we dus in een hele kale Cabin, maar wel midden in de Grand Canyon! Geen internet, geen airco en alleen maar bedden een wc en een douche, Back To Basic dus. We lopen nog even langs wat uitkijkpunten van dit supermooie wereldwonder en gaan uitgeput maar voldaan naar onze Pioneer Cabin, waar we gebruik maken van een lopend buffet… Morgen gaan we weer verder de North Rim binnenste buiten keren

15 juli Page
Hotel: BW at Lake Powell
Weerbericht: 101°F / 38°C
Grand Canyon – Page: 200 km / 125 mile

Vanmorgen was het heerlijk koel toen we om 7 uur gingen uitchecken. Ja jullie lezen het goed, we zijn nog niet echt gewend aan het tijdsverschil. Eerst hebben we genoten van de Bright Angel Area bij het Visitor Center. We vallen in herhaling maar dit is echt geweldig. Lekker bakkie koffie genomen en op weg gegaan naar Cape Royal het uiterste uitkijkpunt van de North Rim. Na de bewondering rijden we dezelfde weg terug waar we dan Angels Window en de Walhalla Overlook bewonderen.

Pioneer Cabin

Hierna rijden we helemaal tot aan Point Imperial, wat het hoogste punt is van de Grand Canyon nml. 8803 ft / 2,584 m. De ene overlook is nog mooier dan de de andere, echt niet normaal. Het is niet te filmen, maar we doen het toch!! Hier kan je dagen kijken en steeds zie je weer iets anders, maar we moeten verder dus op naar Page dan maar. Het hokje van de Ranger is dicht dus hebben we nog geen NP Pas kunnen kopen. We besluiten om bij de Navajo Bridge die we gisteren al uitgebreid hebben bekeken te gaan picknicken. Hier is het kwik weer gestegen naar 100+. Onderweg is ook alleen maar te beschrijven alsof we in een National Geographic aflevering zijn beland, schitterend. Helemaal onderste boven van wat we allemaal al weer hebben gezien vandaag vergeten we de benzinemeter…..(remember 2005) Het laatste stukje gaat weer de airco uit om te hopen om zo Page te halen. De boardcomputer doe ik uit want als we die moeten geloven halen we het NIET! …….Gelukkig bereiken we de Esso aan de rand van Page, en kijken we stiekum naar de boardcomputer die inderdaad een * aangeeft voor de nog te rijden miles met de inhoud van de tank, pfuuuuhh. Tanken, airco aan en gaan met die banaan. Bij ons BW hotel zijn we 1 uur te vroeg, want de kamers zijn nog niet klaar. Op zoek dan maar naar een …..inderdaad Starbucks! Gevonden en 5 Frappuchino’s dan maar, 4 Mocca Light en 1 Strawberry, heerlijk na zo’n laatste stukje van de rit. Hierna checken we snel in en gaan we voor het eerst lekker gebruik maken van een zwembad tijdens deze trip. En al bubbelend in de Hottub komen we helemaal bij. Vanavond hebben we allemaal een heerlijke Steak gegeten bij het Glen Canyon Steakhouse aan de overkant van ons hotel. Nu zitten we de kaarten te schrijven voor het thuisfront en dit verslagje te typen, met een lekker bakkie koffie erbij.

16 juli Page
Hotel: BW at Lake Powell
Weerbericht: 98°F / 37°C

Note:

Beste familie vrienden en kennissen, Wij, het oude gedeelte van de Goedies zijn alweer een paar dagen in Amerika. Wij genieten elke dag weer, maar dat kan ook niet anders als je een prive chauffeur en verslaggever als zoon hebt, en een reisleidster als schoondochter, en als klap op de vuurpijl onze kleindochter die je wel wakker houdt. Wij wilden dit even kwijt omdat de 3 jonge Goedies weer alles goed geregeld hebben. Als we weer eens gaan, reserveren wij alvast dit trio.

Hierna volgt het verdere verslag…..

Omie en Opie.

Deze dag begon met een zeer chaotisch maar gezellig ontbijtje in de lobby. Page is een echt trekpleister met Lake Powell hier in de buurt, vandaar de drukte. Vandaag gaan we de Horseshoe Bend Overlook bezichtigen die we gisteren voorbij zijn “gerold” i.v.m . het benzine-probleem, we durften gisteren niet te stoppen. Om bij de Horseshoe Bend te komen moet er eerst nog 3/4 mile gelopen worden. En omdat we er al voor 9 uur zijn is het nog lekker koel. Het is ook nog eens helemaal bewolkt, dus lekker om te lopen. Heen is a piece of cake, en dan die Overlook ….. niet normaal. Je staat aan de rand van de afgrond en kijkt zo de bocht in die de Colorado hier maakt, de Horseshoe Bend dus.

Antelope Canyon

Helaas is het voor de foto’s bewolkt maar dat mag de pret niet drukken. Dit moet je “Live” gezien hebben om te begrijpen hoe uniek dit is. Nog onder de indruk die dit schouwspel heeft opgeleverd lopen we terug. Een 45 minuten later betekent hier ook een paar graadjes warmer, dus komen we redelijk uitgeput door deze klim bij de auto aan. Omdat we vandaag om half 12 de Antelope Canyon Tour gaan doen hebben we nog een uurtje die we lekker verkoelend in de Wal*Mart doorbrengen. De Antelope Canyon Tour van Roger Ekis begint in Page waar we in een open Jeep naar de Canyon in het Navajo gebied worden gebracht. Gelukkig schijnt nu de zon weer volop en die lichtval hebben we nodig voor de schitterende foto’s die je hier vooral in de middag kan maken in deze Upper Antelope Canyon. 10 minuten op de snelweg en 15 a 20 minuten via a “Bumpy Way” volgens Irene, onze gids en chauffeusse. Nou dat laatste is niets teveel gezegd, wat een Bumpy Ride. Als een Shakin’ Stevens komen we aan bij de Canyon. We krijgen wat instructie’s voor de beste foto-resultaten en gaan dan de Canyon binnen. Wauwwwwwwww, hier schieten we heel wat foto’s en maar hopen dat ze net zo mooi worden als hoe wij dit hier beleven. Irene neemt af en toe een camera over van iedereen om tenminste 1 mooie foto thuis te kunnen laten zien, Dit is echt alweer onbeschrijfelijk mooi. Terug worden onze ingewanden weer op de juiste plaats geschud en komen we weer gaar aan in het zeer warm geworden Page. We eten bij de KFC een hele pittige kip Combo en lopen rustig terug naar ons hotel, waar we allemaal nieuwsgierig zijn naar de foto’s. Nou die zijn dus echt geweldig gelukt!!! We zijn rond 5 uur naar Lake Powell gereden om te kijken of we hapje kunnen eten. Eerst nemen we nog een kijkje op de Glen Canyon dam die ook indrukwekkend mooi is. Dan op naar Lake Powell. Voordat we het meer kunnen bereiken moeten we America The Beautiful Pass aanschaffen. Dus de “schade” van de North Rim is nu ingelost. Lake Powell ligt vol met boten maar is niet echt een gezellige haven zoals wij in onze gedachten hadden. We hebben een rondje gelopen en zijn toen terug naar Page gereden om een plekje proberen te krijgen bij Strombolli’s, een Italiaans restaurant waar ze gisteren buiten stonden te wachten om naar binnen te mogen. Gelukt en heerlijk italiaans gegeten. Nu zijn we op de kamer en gaan we weer alles op orde brengen voor morgen. Op de tv is er nu te zien dat er een DUST STORM aan het rond dwalen is in de gebieden die we net hebben bezocht rondom Phoenix. Dit houden we nauw in de gaten……

Colorado

17 juli Durango
Hotel: BW Durango Inn and Suites
Weerbericht: 98°F / 37°C
Page – Durango: 455 km / 280 mile

We verlaten Page waar spontaan de zegen uhhh de regen van boven komt. Er komen net zoveel druppels naar beneden als er kerkjes zijn hier in Page, een stuk of 20 dus. Lekker koel beginnen we aan een lange tocht naar Durango, met een tussenstop in het Mesa Verde NP. Onderweg in Kayenta maken we een Milkshake-stop bij de Burger King. Hier moeten we meteen de grote wijzer van de horloge’s een heel rondje erbij laten maken omdat ze hier al de Mountain Timezone gebruiken. Dus snel de auto in om dit verloren uurtje proberen in te halen. Omdat we nog “maar” 185 mile kunnen rijden met deze tank, besluiten we om hem maar weer vol te gooien, je weet maar nooit. Onderweg veranderd de omgeving weer om de paar mile, dus van verveling is geen sprake.

Spruce Tree House

Onderweg passeren we de `tourist trap` Four Corners, oftewel het kruispunt van de staten Arizona/New Mexico/Utah en onze eindbestemming van vandaag Colorado. We rijden er maar snel voorbij. Om half 2 komen we aan bij Mesa Verde NP. Vanaf het Ranger-station is het nog 15 mile naar het Visitor center waar we kaartjes willen kopen voor de (makkelijkste) Guided Tour naar Cliff Palace die een uur in beslag neemt. Helaas is er pas weer plaats om 5 uur! Ook de Balcony House Tour heeft helaas geen plek, dus besluiten we om het Spruce Tree House te bezoeken. Eerst eten we een hapje in het ernaast gelegen restaurant. Dan de tour. De weg er naar toe is redelijk stijl naar beneden, maar het is erg leuk om te zien hoe hier de indianen 1500 tot 1300 jaar geleden op deze “Groene Tafel” hun nederzettingen maakten met het bouwen van deze rotswoningen in dit ravijn. Kaylee en Edith doen nog een afdaling in een “gat” naar kamers onder de grond. Tijdens de terugtocht is het nu weer klimmen geblazen. We laten het bij dit bezoekje aan het Spruce Tree House en gaan nog wat verschillende overlooks bekijken op de terugweg, met “alweer” schitterende vergezichten. Dit park is dus ook weer Mega groot, zodat je hier ook weer veel dagen nodig heb om alles te kunnen bekijken. Bey Bey Mesa Verde NP, op naar Durango. Hier komen we om half 6 aan en rommelen wat op de beneden suite met tuin! Beetje internetten, supporters die een mailtje hebben achtergelaten, beantwoorden. Dan gaan we nog even naar de Mainstreet van Durango, opzoek naar het station waar we morgenochtend moeten opstappen voor de treinrit. Dit kan niet missen dus dat komt goed. Het is een heel erg levendig stadje in vergelijking met Page. We nemen hier nog een heerlijke Frappuchino Mocca (Light) met cake bij de Starbucks, en halen nog wat boodschappen bij de Albertson. Zo weer een dag voorbij die we niet snel zullen vergeten.

18 juli Durango
Hotel: BW Durango Inn and Suites
Weerbericht: 91°F / 33°C

Precies 17 jaar geleden vandaag, voor diegene die het niet meer wisten…… Dit moest wel een speciale dag worden, hadden we zo in gedachten bij het samenstellen van deze reis. Vandaag zijn we dus om half 9 in Historic Durango om ons te melden voor de Durango & Silverton Narrow Gauge Railroad trip. Een van de mooiste, zo niet De mooiste treinrit van Amerika, volgens vele. We hebben via tips van het AllesAmerika forum de plaatsen aan de rechter kant van de trein gereserveerd. Dit is gelukt en we zitten in een open wagon, waar we een schitterend uitzicht in hebben. Beter dan in de dichte wagons die we ook konden kiezen bij het reserveren. Dit is echt een geweldig gezicht zo’n oude stoomtrein, die regelmatig de stoom laat blazen en roetwolken eruit gooid.

Durango & Silverton Narrow Gauge Railroad

Daar zit dus het addertje onder het gras, van de open en de dichte wagons, en begrijpen we nu de spreuk: Zo zwart als roet! Onderweg moet er bij de locomotief 2 keer water gevuld worden om het eindpunt te halen, dus hopen we maar dat dit water niet te duur is…. De rit is 45 mile en duurt 3,5 uur en volgt de Animas River tot in Silverton, midden in een dal. De rit is onbeschrijfelijk mooi. We komen ogen, DV bandjes en Memorysticks te kort als we dit mile voor mile willen vastleggen. Gelukkig is onze hardeschijf nog niet vol en staat deze rit in ons geheugen gegrift!! Werkelijk adembenemend komen we deze 3,5 uur door en komen we midden in een Western-decor terecht, nml. Silverton. Hier zijn dan ook al vele western-films opgenomen in de 50er jaren, zoals Denver & Rio Grande, en Around The World in 80 Days. Helaas begint het hier, zoals gebruikelijk in dit gebied, te regenen. De wolken blijven hier altijd hangen dus de meerdere lagen kledingtip was niet voor niets. Vele kleine Saloon-achtige gebouwtjes die allemaal alleen in het treinseizoen open zijn. In de winter wonen hier maar 200 mensen. We nemen natuurlijk weer een “Diet Combo” (small) en lopen hier nog een uurtje rond. We hebben de terugreis geboekt met de (excursie-) bus die ons in 1,5 uur terug brengt in Durango. De Chauffeur Les heeft de hele weg alles over dit gebied verteld , en kunnen we nu zo een speekbeurt over dit gebied houden, erg leuk. Na aankomst bezoeken we nog het Railroad museum en gaan dan weer richting hotel. Daar wordt gewassen en gebubbeld. De Hottub is erg groot en en is helemaal voor ons alleen. Dit bubbelen is goed voor de lijn zeggen ze, dus bubbelen we wat af. We zijn in de avond lopend naar het restaurant gegaan, want ja deze dag moesten we wel speciaal laten eindigen…..

19 juli Denver
Hotel: Staybridge Suites Denver Cherry Creek
Weerbericht: 89°F / 32°C
Durango – Denver: 540 km / 335 mile

Vandaag stond er een reisdag op het programma. De lange rit van Durango naar Denver, 335 mile. Nou dat hebben we geweten. De TomTom had het over 607 km, dus dat vonden we wel vreemd. Onderweg komen we door echte amerikaanse stadjes die je uit films kent en dat is erg leuk. Maar dit rijdt niet echt vlotjes. Dan komen we in de bergen van het San Juan National Forest ook nog eens achter een stoet van werklui en hun vrachtwagens, die we op geen enkele verantwoordelijke manier kunnen inhalen en de rij erachter wordt alleen maar groter. Dan maar even tanken, en nemen we meteen brood mee voor onderweg.

Picknicken langs de Highway 25

We besluiten terplekke om onze oorspronkelijke route om te gooien om het grootste stuk dan maar via de Highway 25 te rijden. TomTom leide ons ook dus ook zo, dus wat meer kilometers maar wel sneller. Via de eerste de beste Rest Area doen we een plaspauze en gaan we gezellig picknicken. Hierna vol gas naar Denver. Helaas komen we bij Colorada Springs ook nog eens in een de file terecht, dus het zit lekker mee vandaag. Ook begint het te regenen en de temperatuur daalt in de bui tot 64 fahrenheit oftewel 19 graden. Dan bereiken we Denver, en deze stad is echt groot. We nemen natuurlijk de verkeerde afslag maar TomTom loods ons meteen weer het goede pad op. We komen pas om half 5 bij het hotel aan. Bij het inchecken krijgen we te horen, sorry but… Dat begint lekker. De geboekte suite waar we allemaal in konden is niet meer beschikbaar en krijgen we 2 kamers. Ja dag, ik heb dat in November 2006 geboekt. Er zit helaas echt niets anders op, maar dan willen we Discount, we zijn tenslotte Hollanders in Amerika. Tijdens het onderhandelen wordt het volgende aangeboden, we hoeven (uiteraard) maar 1 kamer te betalen en krijgen 1 suite met 2 aparte slaapkamers en 2 badkamers en woonkamer en complete keuken, en een kleinere kamer met ook een complete keuken en woon-slaapkamer voor $139,99 dollar excl. tax per nacht, deal or no deal….Deal. Ons plan was nog om de voetbalwedstrijd tussen Celtic en de Allstars van de Major Leauge Soccer (MLS) hier in Denver te gaan bezoeken. Maar de rit van vandaag heeft ons teveel tijd gekost en dit halen we niet meer. We gaan om half 7 naar de Lobby waar we gebruik maken van de Sundowner. Hierna gaan we naar de Cherry Creek Mall omdat we een nieuwe oplader moeten hebben voor onze videocamera die kapot is, en we nog maar heel even kunnen filmen. Deze Mall heeft heel veel en erg mooie (lees dure) winkels, maar geen oplader dus. Wordt vervolgd. Edith en Kaylee verlaten deze Mall na sluitingstijd met een brede glimlach op hun gezicht….. Terug op de kamer doen we de tv aan en zien we dat de voetbalwedstrijd een tussenstand heeft van 0-2 in het voordeel van de MLS Allstars, waarbij David Beckham ook aanwezig is. Hij is echt HOT hier in the States. Veel reclame´s en a.s. zaterdag doet hij mee met de MLS Allstars tegen Chelsea. Verslagje uploaden en alweer een dag voorbij.

20 juli Denver
Hotel: Staybridge Suites Denver Cherry Creek
Weerbericht: 95°F / 35°C

We beginnen de dag met een heerlijk ontbijtje buiten op het terras. Om 9 uur zijn we kant en klaar. Vandaag staat Denver oftewel Mile High City op het programma. TomTom brengt ons in 7 minuten naar de hoek van 16th Street Mall en Lincoln 100 E street, waar we voor $11 onze Quest kunnen parkeren voor de hele dag. We lopen naar het Capitol met de kenmerkende gouden koepel. Het is erg mooi en we maken eerst foto’s van de marker die exact op 1 mile boven zeespiegel ligt op de trap van het Capitol. Hierna gaan we naar binnen en zien dat de ware koperpoetser zich hier helemaal zou kunnen uitleven.

Cheescake Factory

Wat een pracht en praal in dit gebouw, dit zit vol met Marmer, Graniet, Onyx en Koper dus. Het hangt helemaal vol met schilderijen van alle portretten van de presidenten van Amerika. Er wordt gewoon gewerkt maar we zien geen “bekende” gezichten. Hierna lopen we naar de 16th Street Mall, een winkelstraat met allerlei winkels en restaurants. Buiten de gratis shuttlebus die hier in deze straat op en neer rijdt, waar je gratis in en uit kan stappen is het verboden voor al het andere verkeer. Als eertse lopen we bij Radioshack binnen, en yesss hier hebben ze gelukkig een oplader voor onze videocamera, probleem opgelost. We lopen heel wat winkels in en uit, en maken natuurlijk een pitstop bij de Starbucks. De straat loopt helemaal door tot LoDo, Lower Downtown. Hier bezoeken we de grootste boekenwinkel, Tattered Cover van Denver. We lopen helemaal tot aan de Millenium Bridge. Hiervandaan zien we ook het Coors Field Baseball stadion van Denver. Op de terugweg gaan we bij de Cheesecake Factory naar binnen. Dit hadden we beter niet kunnen doen. Dit is weer zo’n restaurant die we wel vaker zullen bezoeken. We verlaten de 16st Street Mall natuurlijk niet zonder tasjes en komen bek af terug bij de parkeerplaats. Denver vinden we echt een hele mooie stad en ook hier zijn meerdere dagen geen overbodige luxe. Vanavond hebben we echt geen zin meer om een restaurantje op te zoeken en rijden we naar de Target aan de overkant van ons hotel. Hier halen we boodschappen voor ons avondmaal en de picknick voor morgen. De rest van de avond willen we graag met een beetje internetten en tv kijken doorbrengen, maar we krijgen geen verbinding met internet. We proberen van alles maar helaas niet gelukt. Nou ja dan maar alleen televisie kijken en vroeg naar bed, want we willen morgenochtend vroeg richting de Rocky Mountains rijden.

21 juli Loveland
Hotel: BW Crossroads Inn
Weerbericht: 95°F / 35°C
Denver – Loveland: 250 km / 150 mile

Vanmorgen wederom geen internet, dus geen veslagje kunnen uploaden en onze e-mails kunnen checken. Hier kijken we elke dag weer naar uit. De rit begint om 8 uur en rijden we richting NEDERLAND. Hier willen we natuurlijk met het stads bord op de foto. Nederland ligt aan een water en lijkt heel erg op een Oostenrijks dorpje met houten huizen. Erg leuk en hier vandaan richting Rocky Mountain NP. We rijden via de C0-7, beter bekend als de Peak To Peak Highway. Een schitterende Scenic Byway met views op heel veel bergtoppen die ons helemaal langs de Rocky’s naar Estes Park leidt. Er wordt veel gefietst, gewandeld en gevist langs deze weg. Bij Estes Park nemen we de Co-34, oftewel de Scenic Byway Trail Ridge Road. Bij de entree van Rocky Mountain NP willen ze onze pas en ID zien, en krijgen we weer de gebruikelijk NP krant en Roadmap, dit is erg makkelijk.

Nederland

De Rocky Mountains heeft natuurlijk een magische naam en die doet hij zeker eer aan. Wat een park, met vele gezichten is dit. Ook het weer speelt hierin een belangrijke rol, want aan de ene kant van de berg is zonnig terwijl je de andere kant opkijkt en het zomaar kan regenen. Bij sommige stops daalt het kwik tot 15 graden celsius!! We stoppen bij verschillende uitkijkpunten zoals Many Park Curve op 2938 meter hoog. Hier heb je spectaculaire uitzichten op meer dan 10 bergtoppen, zoals de Long Peak (4346 meter) de hoogste bertop van de Rocky Mountains. Ook bekijken we Rainbow Curve, het laatste uitzichtpunt voordat we de boomgrens passeren. Na dit punt groeien er geen bomen meer wegens de hoogte. Bij Lake Irene doen we de Picknick. Omdat de weg door het park nog wel doorloopt maar dit geen rondweg is besluiten om terug te rijden. Plotseling staan er allemaal auto’s langs de kant, dat moet Wildlife zijn. En ja hoor hier lopen wat Elken te grazen. We kunnen heel dicht bij komen, en er wordt geduldig geposeerd voor de foto’s. De rit naar ons overnachtingsplaats Loveland is ook al zo’n mooie weg langs de bergen. Voordat we het hotel zien, zijn de Outlets at Loveland al weer gespot achterin de auto. Dus tassen uitladen en op naar de overkant. Hier rijden we op z’n amerikaans van winkel naar winkel met de auto, omdat het geen echte Mall is maar allemaal losse winkels naast elkaar zijn. Eindelijk heeft Opie ook gescoord!! Hierna eten we een hapje zodat we er straks niet meer uit hoeven. Op de kamer zijn we via de tv getuige van het debuut van David Beckam (23) in de 78 minuut van de wedstrijd tussen zijn LA Galaxie en Chelsea. Wat een mediacircus, zelfs I’ll Be Back zit op de tribune en ziet dat Chelsea met 1-0 wint. Gelukkig doet internet het weer en zijn we up to date met de verslagen, en kunnen de mailtjes weer ontvangen worden!!!!

South Dakota

22 juli Keystone
Hotel: BW Four Presidents Lodge
Weerbericht: 95°F / 35°C
Loveland – Keystone: 570 km / 355 mile

Helaas krijgt deze Best Western Crossroads Inn in Loveland, van ons ons niet de “Schoonheids Award”. Er wordt volop gerenoveerd maar wij zitten dus in 2 kamers die nodig aan de beurt zijn. De ontbijthoek is 4 keer zo klein als normaal wegens een bruiloft die hier gisteren aan de gang was. Maar ja we hebben weer geslapen en ontbeten en gaan snel weer door. Een lange rit staat op het programma. We nemen de I-25, geven gas, cruisecontrole aan en 285 km verder moeten we pas de exit hebben. We verlaten Colorado om een heel eind in Wyoming te cruisen. Dit is een erg saai gebied, vandaar dat we besloten om er een lange autodag van te maken tijdens de voorbereiding. Het is wel weer zo anders dan in welke andere staat dan ook met alleen maar weidse vergezichten zonder heuvels en rotsen. We kachelen lekker door en doen bij de eerste exit een plasstop.

Mount Rushmore NP by night

De vaart zit er lekker in dus vooral doorgaan dan maar. We komen langs Cheyenne waar de Frontier Days al een aantal dagen aan de gang zijn. We rijden er te vroeg langs om nog even wat sfeer te proeven. Er lijkt geen einde aan de weg te komen, zover kunnen we niet kijken. We verlaten Wyoming en rijden South Dakota binnen. Dan begint het er weer op te lijken, er komt weer wat leven in de brouwerij. Hier beginnen ook de Black Hills waar de plaatjes Custer, Hill City en Keystone in liggen. Om half 2 rijden we Custer binnen, een erg leuk plaatsje maar dit bewaren we voor morgen. We rijden helemaal door tot ons hotel in Keystone waar we om 2 uur 15 al de kamer krijgen op de 3e verdieping. Daar aangekomen zien we maar 1 bed staan, dus geen suite. Oh nee niet weer he, maar gelukkig wordt dit hersteld en krijgen we onze geboekte suite op de 2e verdieping naast het indoor zwembed. Deze BW ziet er weer gelikt uit, een toppertje voor deze 2 dagen. Er moet weer nodig gewassen worden volgens de dames, de andere helft gaan wat te eten halen. Kaylee blijft MSNen want het is nog half 11 in Nederland. Na de gehaalde Subway broodjes gaan we lekker bubbelen en zwemmen in dit zeer mooie overdekte gedeelte van dit hotel. Ook doen we meteen hier onze dagelijkse!!! workout, want ja die Starbucks moet toch verbrand worden….. Hierna naar downtown Keystone, voor een hapje en wat sightseeing. Het is een erg klein plaatsje maar erg gezellig. Dan gaan we naar Mount Rushmore voor de avond ceremonie. We kregen eerst een film te zien hoe dit allemaal onstaan is en dat men er 14 jaar over heeft gedaan om dit National Monument te beeldhouwen. Toen de ceremonie: Kippenvel kregen we bij “HET” moment van het spelen van het volkslied waar iedereen ging staan en meezong. Hierbij ging de verlichting aan en werden de 4 presidentshoofden, George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln uitgelicht. Supergaaf en dit vergeten we niet snel meer. We hebben mooie foto’s gemaakt en waren na 10 weer terug op onze suite. En helaas, alweer is er een dag voorbij.

23 juli Keystone
Hotel: BW Four Presidents Lodge
Weerbericht: 96°F / 36°C

Vandaag starten we waar we gisteren mee zijn geeindigd, Mount Rushmore. Dit heeft gisteravond echt indruk gemaakt en overdag is het net zo geweldig. Vandaag kunnen we nog gebruik maken van de parkeerkaart van €8 die 1 jaar geldig is. We nemen weer volop foto’s met een mooie blauwe lucht op de achtergrond. Plotseling duiken er 3 witte berggeiten uit de struiken, en voor we het ons realiseren zijn ze weer weg. We lopende de Presidential Trail met zijn spectaculaire views op de presidenten koppen. Hier hebben we weer 2 uur rond gelopen, prachtig is het. Alweer zijn we erg onder de indruk van dit geweldige bouwwerk. Na dit bezoek nemen we de 16A oftewel de Iron Mountain Road, nog beter bekend als de Peter Norbeck Scenic Byway. Ook dit is weer een hele mooie weg met vele uitzichten op Mount Rushmore. We rijden helemaal door naar het het Custer State Park. Hier betalen we 12 dollar entree voor een ticket die 3 dagen geldig is. We nemen de Wild Life Loop Road en zijn erg benieuwd of we wel wat dieren te zien krijgen. Na een paar mile komen we de bekende nieuwsgierige Ezels tegen die gewoon voor je auto gaan staan, en naar je toe komen.

Bizon

Erg grappig. Hierna zien we 2 vosjes rennen die op de vlucht ziin voor rennende “Cowboys” te paard. Dan komen we pronghorns(Antelope) tegen die heerljk lopen te grazen. Hierna wordt er flink getuurd in deze geweldige omgeving naar Bizons. We volgen een spoor en zien wat stille getuigen. Een paar mile verderop zien we auto’s stil staan, en ja hoor. Niet normaal hoeveel, een hele kudde die op hun gemakkie over de weg banjeren. We filmen en maken foto’s met de schuifdeuren van de Quest open en staan oog in oog met deze geweldenaren, uniek. Het zijn er zeker meer als 300 ongelofelijk, we zien ze ruzie maken, rollen, poepen, piesen en met hun kleintjes wandelen, erg gaaf. We rijden weer door, en zien nog meer paarden, pronghorns, en alweer een hele kudde bizons. Deze staan een stukje verder langs de weg. Het blijft gaaf om naar te kijken. Hierna rijden we naar het einde van het park en rijden we richting Needles Highway. Deze weg heeft niet alleen zijn naam te danken aan de naaldbomen maar zeker ook aan de naaldbochten. Dit is een zeer bochtige Highway in een supermooie omgeving. Het wordt eentonig maar het is werkelijk een schitterende weg die dus gedeeltelijk in de Black Hills ligt. Mooi vergezichten met rotsformatie’s die erg foto-geniek zijn, zoals Needles Eye Formation. Hierna komen we het Silvan Lake tegen, een welkome afwisseling en even lekker langs de waterkant gezeten waar de temperatuur veel aangenamer is. Kaylee gaat lekker pootje baden en probeert visjes te vangen, wat haar nog lukt ook. Het is wel geen 40 ponder maar toch….. Dan rijden we naar het Crazy Horse Memorial. We twijfelen om naar binnen te gaan, wegens de uiteenlopende verhalen die er rond gaan, het is of te duur of je vind het fantastisch. We gaan toch naar binnen, en betalen €25 voor de auto met 5 inzittenden. Dan komen we op een parkeerplaats, en dit is het dan dachten we meteen, want verder kan je niet. Dan lopen we naar het visitor center en dit is erg groot en ziet er schitterend uit. Hier wordt je overspoeld met informatie en heb je een mooi uitzicht op de indianenkop in de berg. Dan willen we toch wel wat dichterbij komen dan de parkeerplaats. We kopen een busticket voor €4 per persoon. We rijden misschien 150 meter met een afgekeurde schoolbus richting het beeld en dan wordt er een praatje gehouden door de chauffeur, hierna rijdt hij weer 25 meter terug en mogen we eruit om foto’s te schieten. Dit is wel een beetje jammer en we krijgen inderdaad het gevoel van geldklopperij. Maar ja dat beeld moet ook af en dat moet betaald worden, dus…..daar hebben wij nu ook ons steentje aan bijgedragen, denken we maar. Het is inmiddels alweer 6 uur en gaan we opzoek naar een restaurant. We rijden naar Custer en kiezen hier voor The Steak & Rib Place. Zo daar waren we echt aan toe en gaat erin als zoetekoek. Heerlijk gegeten, en hierna rijden weer terug naar Keystone. We nemen nog een duik en bubbelen nog wat voordat we de kamer weer opzoeken voor de rest van de avond, waar we deze dag nog even goed moeten verwerken met al dat moois wat we vandaag weer hebben gezien.

Montana

24 juli Laurel
Hotel: BW Yellowstone Crossing
Weerbericht: 108°F / 42°C
Keystone – Laurel: 650 km / 400 mile

Nou daar gaat ie dan weer. Het zal moeilijk worden om dit gebied te overtreffen. De Black Hills zijn werkelijk schitterend. Hier hadden we nog wel wat willen pionieren. Helaas zat Badlands NP er niet in deze reis, dus dat doen we dan maar later, een goede reden om terug te komen. We nemen de route via Deadwood, omdat we graag Boondocks willen zien. Een 50er jaren benzinepomp en souvenierwinkeltje die nog gewoon dienst doet alsof de tijd hier heeft stil gestaan. Er staan allerlei poppen en auto’s om het geheel compleet te maken. Dit vinden wij geweldig. Je kan hier weer van alles kopen dat precies in ons interieur past. Dus het liefst 1 container a.u.b. en alles inladen. Gelukkig kunnen wij Edith in bedwang houden en kopen we alleen 2 kleine leuke hebbedingetjes van Coco Cola. Hier blijven we dus eigenlijk weer veels te lang hangen, want we moeten nog 600 km. Dus toch maar de auto in want we moeten echt verder. Na een paar mile hebben we plotseling het gevoel alsof we zo een filmset oprijden.

Boondocks

Maar wat blijkt, dit is Deadwood. Een stadje dat bekend staat om een tv serie, wat wij nog nooit gezien hebben, maar we kunnen ons er iets bij voorstellen. Dan moeten we toch echt South Dakota achter ons laten, helaas. We draaien de I-90 op, hier geldt alweer gas geven, cruise controle aan en pas over 537 km moeten we volgens TomTom links af. We hebben heel lang zt te dubben, en uiteindelijk toch gekozen voor deze lange trip, die uiteindelijk erg meevalt. Het rempedaal wordt niet eerder aangeraakt tot we in Sheridan gaan picknicken op een hele mooie Rest Area, bij 40 graden. We gooien meteen de tank weer vol, en zijn dan weer fris en fruitig voor het laatste stukje naar Laurel. Onderweg ruilen we ook nog Wyoming in voor Montana, alweer onze 6e staat deze reis. Bij Billings wordt het ineens zwaar bewolkt, maar het blijft dik boven de 100 fahrenheit. Gelukkig hebben we weer een overdekt zwembad, dus dat komt goed uit. We hebben vandaag echt lekker doorgereden en komen al om half 4 bij ons laatste Best Western hotel van deze trip aan. Er wordt flink gewerkt en het lijkt wel een bouwput om ons heen. Uitzicht op de Pizza Hut, de trein loopt ook dichtbij en de olie-raffinaderijen doen deze omgeving ook al geen goeds. Maar ja, zwemmen, eten, slapen en morgen Yellowstone NP, wat wil je nog meer. We zitten dan in 2 heerlijke Lake Lodge Cabins in Yellowstone NP voor 3 nachten. Geen internet, geen TV, geen airco en een geen zwembad, alleen maar natuur om ons heen, midden in Yellowstone NP. Dat gebeurt je niet elke dag, en zeker niet als je net zoals Kaylee hier ook nog eens je 13e verjaardag kan vieren. Dat moet wel heel speciaal worden, dat kan niet anders. Dus ben je de 26e juli in de buurt van Yellowstone, en je ziet een feestje op een veranda, je bent uitgenodigd.

Ps.

Helaas betekent geen internet ook dat onze dagelijkse soap enige vertraging oploopt met uploaden, maar wees gerust, we komen terug als nooit tevoren. Heb je nog iets te melden doe dit dan woensdag voor 15.00 uur nederlandse tijd, want dan kunnen wij hier in de ochtend nog op terug mailen.

Wyoming

25 juli Yellowstone NP
Hotel: Western Lake Lodge
Weerbericht: 68°F / 20°C
Laurel – Western Lake Lodge: 335 km / 210 mile

Vandaag verlaten we een druilerig Laurel om richting Yellowstone NP te geraken. Het is echt regenachtig en dat vinden we niet leuk. We rijden eerst naar Red Lodge, onze eerste keus. Het was iets te ver om ook deze miles nog bij de rit van gisteren te stoppen. Dus lekker even slenteren in Red Lodge en dan door naar de Beartooth Pass, dachten wij zo. Maar dat viel in het water, letterlijk en figuurlijk. De regen was de spelbreker en dus beginnen we meteen aan de veelbelovende Scenic Highway, de Beartooth Pass. De wolken werden steeds donkerder en dit voorspelde niet veel goeds. Het was natuurlijk een schitterende omgeving, maar in de regen en zwaar bewolkt ziet het er toch anders uit. Hoe hoger we komen hoe minder we gaan zien. We rijden in een mum van tijd de wolken in wat natuurlijk ook wel een aparte ervaring is. Kaylee vraagt zich af of straks ook nog turbulentie krijgen, maar kunnen haar geruststellen dat dit niet zo is. We rijden stukken met een zicht van een paar meter, en zien gelukig op de TomTom of er bochten aan komen.

Black Bear!!!!

Alleen maar regen en mist van de wolken dat is alles wat we de eerste paar mile zien. Dan dalen we gelukkig weer wat, en wordt het zicht ietsje beter. Nu zien we een tipje van de sluier die deze weg in zich heeft, schitterend. Het is af en toe ook nog eens droog en kunnen we leuken plaatjes schieten bij het ijs wat er nog ligt. Het is hier 47 fahrenheit oftewel 8 graden, niet normaal. Beetje bij beetje wordt het langzaam beter. De graden vliegen weer omhoog en we kunnen wat vaker de auto uit. Bij Cook City nemen we een hamburger met homemade fries in een klein restaurantje, wat er erg leuk uitziet. Dan gaat zelfs de zon een beetje schijnen en rijden we de Northeast Entrance van Yellowstone NP binnen. Foto’s bij het bord is natuurlijk het eerste wat we doen. Dan rijden we snel verder, en zien we een bordje dat we weer op wyoming’s grondgebied rijden. Plotseling staat er een rijtje auto’s stil voor ons…..en ja hoor het is echt niet te geloven maar we zijn 10 minuten in Yellowstone en staan oog in oog met een Black Bear. Het is een kleintje, en hij is lekker aan stoeien met grassprietjes op en meter of 10 van de weg. Hij trek zich van niemand wat aan, en wij zijn alweer in de wolken….maar dan anders. We blijven filmen en foto’s maken, we kunnen er geen genoeg van krijgen, geweldig is dit. Plotseling draait hij zich om en loopt weg, wat een ervaring zeg. In de auto realiseren we ons pas wat een mazzel we hebben gehad, Het juiste moment op de juiste plek dus, onwaarschijnlijk. Dit moet een goedmakertje zijn van het slechte weer op de Beartooth Pass. Dan rijden we verder en komen we weer Bizons tegen, dit blijft ook erg gaaf om die kuddes te zien lopen. We zien ook nog onderweg een heuse hyena heel klein en deze is zo vlug dat we er helaas geen foto van konden maken. Dan zien we een schitterende waterval, de Hazerdous Falls en ook hier maken we weer een fotostop. Dan rijden we richting Tower Fall, een reusachtige waterval die je ook vanaf de onderkant kan bekijken, maar dan moet je flink stuk lopen, naar beneden…en terug. Dit laten we voor een andere dag, als het wat beter weer is. Het begint weer onwijs te regen en te onweren. Dan maar richting onze Lodge, het is inmiddels al half 6, die dagen lijken wel korter te duren hier. Ineens staan we zo vast als een huis, file. Het blijkt een Bizon-file te zijn. Er staat een Ranger het verkeer te regelen omdat 1 verdwaade Bizon bijna op de rijbaan lag te snurken. Dat is Yellowstone, indrukwekkend. Dan naar Lake Village voor het inchecken. Hier horen we dat de East Entrance is afgesloten richting Cody, dit vanwege Modder overstromingen, vanwege de regen die Yellowstone vandaag heeft moeten verwerken. Mensen zijn gestrand en helaas alles zit vol, dus chaos. Wij krijgen 2 lodges naast elkaar, super. Tot we de deur open doen, gatver….. wat een stank komt hier uit. We doen de andere open en deze stinkt gelukkig niet. Een vreselijke lucht die je niet met een deootje weg spuit. Terug naar de incheckbalie en hier krijgen we na enig aandringen een andere. Ondanks dat vinden we het niet geweldig, ja we zijn een beetje verpest misschien, maar dit is niet wat we van een Western Lake Lodge gedacht hadden, en we “moeten” nog 3 nachten. Inmiddels is Kaylee hier dus om 4 uur plaatselijke tijd 13 geworden en zij vind deze Lodge DOM. We overleggen wat en besluiten om de laatste nacht van de 3 te cancellen en dan zien we wel waar we de nacht door gaan brengen. De “nieuwe” buren houden het ook nog geen 5 minuten vol in de Lodge met de stank en vertrekken ook weer richting het hoofdgebouw, het ligt dus niet alleen aan ons. We hebben nog steeds 2 volle dagen om de meest aantrekkelijk hoogtepunten van dit park te bezoeken, want het is gigantisch groot en machtig mooi, behalve die Lodges dan, vinden wij! Morgen gaan we in iedergeval vroeg op pad om van dit mooie Yellowstone te genieten en hopen op een beetje mooier weer, want dat verdient dit park gewoon, en wij ook……

26 juli Yellowstone
Hotel: Western Lake Lodge
Weerbericht: 68°F / 20°C
Lake Lodge -Western Lake Lodge: 175 km / 110 mile

Eindelijk, Kaylee is hier nu echt jarig. Hieperdepiep hoeraaaaaaaa! 13 Jaar alweer en voor de 2e keer in Amerika, is dat wat. Deze dag begint in ieder geval hoopvol wat het weer betreft. Een schraal zonnetje die ons om 7 uur in de ochtend vergezeld richting ons eerste doel, Mud Vulcano. Lekker vroeg dan kunnen we tenminste de gehele dag goed besteden. Het is wel koud en buiten Lake Village is het weer erg mistig door de laag hangende bewolking. We zien dus weinig om ons heen, en zien alleen de remmende auto’s voor ons doordat er een Bizon familie uit wandelen is. Ze lopen weer op hun gemakkie op de weg te slenteren en dit is een erg grappig gezicht. Als de Bizons ons gepasseerd zijn komen we aan bij Mud Vulcano. Hier is het nog erg mistig als we de Trial lopen om alle Vulcano’s te bezichtigen, en ook de bekende zwavellucht is duidelijk aanwezig. Terug bij de toiletten zien we 1 Bizon de parkeerplaats op komen lopen. We gaan toch maar even achteruit en filmen en fotograferen weer van een afstandje. Hij loopt op zijn dooie akkertje de andere kant van de parkeerplaats weer af en loopt zo de weg weer op. Hierna gaan we weer verder langs de Yellowstone River, waar we ineens 2 herten de rivier zien oversteken. We stoppen en aanschouwen dit aandachtig en dit is machtig mooi, zo in de mist. Dan op pad naar de Upper Falls. Na een korte Trail heb je een schitterend uitzicht op deze watermassa die naar beneden valt. Hier is het nu vrijwel onbewolkt en de graden schieten weer omhoog, gelukkig. Dan gaan we naar the Grand Canyon of the Yellowstone. Schitterende uitzichten bij Inspiration Point van de Yellowstone River en de Upper Falls. Dit levert alweer magistrale plaatjes op, wat is dit weer mooi.

Elk

Hierna opweg naar Norris, waar we beginnen bij de Steamboat Geyser. Een korte trail met allemaal verschillende geysers die borrelen en stoom uiblazen wat op een natuurlijk manier plaats vind. Door de vele verschillende kleuren is het een prachtig gezicht. Dan naar Artists Paintpots, een pittige trail heen en terug maar met vele mooie uitzichten op verschillend gekleurde geysers. Daarna opweg naar Mammoth Hot Springs. Onderweg zien we nog een eenzame Elk langs de weg en kunnen ook deze goed op de foto zetten. We willen ook nog graag de Rooosevelt Arch bij de North Entrance zien en gaan meteen in het dorpje Gardiner lekker eten. Na het eten ziet Kaylee een ijssalon met internet. Kaylee trakteerd!!!! op een ijsje zodat ze meteen haar felicitatie-e-mails in ontvangst kan nemen, erg slim. Zo dat is ook weer geregeld en nu verder door de Roosevelt Arch, de officiele ingang uit 1903 van dit eerste Nationale Park benoemd door president Theodore Roosevelt. Dan opweg naar de Mammoth Hot Springs. Inmiddels is het weer helemaal omgedraaid. Het begint stevig te waaien en de vele donkere wolken beginnen weer samen te trekken. We lopen wat Hot Spring terassen af, totdat het begint te regenen. We besluiten dan maar de Upper Terrace Drive te doen, waar we ook een goede indruk van deze gekleurde massa meekrijgen. Het is hierna dan wel al half 5 en beginnen we aan onze terug rit. Dan wordt het niet leuk meer. Het gaat zo ongelofelijk hard regenen en onweren dat we stapvoets moeten rijden. Het blijft maar regenen en regenen, ondanks dat we in Yellowstone rijden is dit echt geen pretje. Dan staan we ook nog eens een half uur in de welbekende Bizon-file en komen we uitgeput om 6 uur in onze lodge weer aan. We eten een boterham en hebben het helemaal gehad voor vandaag. De foto’s worden bekeken, het verslag gemaakt en wat boekjes gelezen. Ondertussen slaat het licht om de haverklap uit, en blijft het maar regenen en onweren. Dat wordt vroeg slapen dan maar weer. Morgen checken we hier dus 1 nachtje eerder uit en hopen we in ieder geval dat het droog is, en dan zien we daarna wel waar we terecht komen…….

27 juli Jackson
Hotel: Trapper Inn & Suites
Weerbericht: 80°F / 27°C
Yellowstone – Jackson: 150 km / 95 mile

Na een onrustige nacht waarbij wij de snurkende buren als rondlopende Bizons aanhoorde, checken wij hier om half 8 uit. Zo nu opweg naar de Old Faithful, en opzoek naar een nieuwe slaapplaats voor vannacht. We komen onderweg een hert tegen die in de berm staat te grazen. Daarna zien we weer een Elk de weg over steken, dit kunnen we goed filmen en dit blijft een aparte belevenis. We komen ietsjes voor 9 uur aan bij de Old Faithful area, waar de grootste geyser concentratie van de wereld is. Hier vind je ongeveer een kwart van alle geisers van de wereld, wat dit gebied dus erg uniek maakt.

Morning Glory

Bij het visitor center kan je de tijden van de eruptie’s van de verschillende Geyser zien, zodat je eventueel je loopschema hier op aan kan passen. De erupties van Old Faithful Geyser zelf vind ongeveer plaats om de 91 minuten. De eerst volgende is om 09.27, met 10 minuten speling naar boven of beneden. We wachten hier meteen op en doordat plotseling de wind draait zitten we op de verkeerde plaats. We zien alleen maar stoom op ons afkomen en lopen weg om droog proberen te blijven. Dit lukt aardig, hierna beginnen we aan de Morning Glory Trail. Deze is 2.8 mile lang oftewel 4.4 km, dit zeggen we niet tegen Kaylee, dus loopt ze gewoon vlotjes mee. De Geysers die we onderweg tegen komen zijn verschrikkelijk mooi. De ene nog mooier dan de ander, dit is een erg uitgestrekt gebied en ziet er geweldig uit met al dat stoom wat uit de grond komt, machtig mooi is. We maken vele foto’s tijdens deze makkelijke trail waar we wel meer dan 2 uur overdoen. De temperatuur is lekker, zoonetje met af en toe de bewolking die er voorbij drijft, en houden we het gelukkig wel droog. Terug bij het center zien we dat de volgende Old Faitful eruptie weer om 12.30 uur is. We nemen een broodje in het resaturant en wachten hierop. Het is inderdaad even na 12.30 uur, wanneer hij explodeerd. Geweldig hoog gooit hij het water omhoog, en dit wordt met applaus ontvangen van de vele mensen die hier omheen stonden. Wat een supergaaf gebied is dit alweer, misschien wel het mooiste gedeelte van Yellowstone. Een zeer mooi Lodge en Hotel gedeelte aan de rand van Yellowstone, die vele male mooier is dan de Lake Area waar wij verbleven. Helaas was dit meteen ons laatse bezoek dat we in Yellowstone hebben afgelegd en gaan nu richting Grand Teton, waarbij vooral het zoeken van een slaapplaats voorrang heeft. Natuurlijk begint het weer te onweren en te regenen zodat we ook met slecht weer Yellowstone NP verlaten, helaas. We stoppen bij wat Scenic View Point langs de weg met de Grand Tetons, die weer adembenemend mooi zijn. Het weer is hier ook gelukkig beduidend beter als een paar mile terug, het lijkt wel of er alleen boven Yellowstone een depressie heeft gezeten. We laten het bij deze bezichtiging van Grand Teton en gaan nu richting Jackson, die we tijdens onze voorbereiding geschrapt hadden. Hier zien we een zeer goed uitziend Hotel nml. Trapper Inn & Suites. We vragen naar beschikbaarheid en kunnen met z’n allen in een Suite. We nemen deze suite meteen en dus zitten we als nog midden in Jackson. Het is een schitterend Hotel, en het stadje ziet er ook geweldig uit. We komen na een uurtje op de kamer erachter dat de bank die er staat geen slaapbank is…..oeps! Naar de balie en daar hebben ze een superdeluxe Aerobed voor Kaylee, probleem opgelost. Dan gaan we eten, helaas kunnen we niet in de beroemde “Million Dollar Cowboy Bar” terecht voor ons eten want Kaylee is nog geen 21. Dan komen we uiteindelijk terecht bij een Chinese Bistro, oftewel een Chinees. Hier hebben we heerlijk gegeten en daarna wandelen we nog wat door dit gezellige Jackson, wie had dat vanmorgen gedacht…..

Idaho

28 juli Montpelier
Hotel: Super 8 Montpelier
Weerbericht: 82°F / 27°C
Jackson – Montpelier: 350 km / 215 mile

Na een heerlijk nachtje in onze Trapper Inn Suite, kijken we vanaf de breakfast area op de hoek van Mercill Ave en de N. Cache St. van Jackson Hole uit. We ontbijten wat later dan normaal omdat we vandaag een rustig dagje voor de boeg hebben. We lopen weer even door Jackson waar we de vele leuke winkeltjes en het dorps-park met het zaterdagmarktje bezoeken. Jackson is echt een heel erg leuk stadje, en we zijn erg blij dat we dit toch wat langer hebben kunnen bezoeken dan ons eerste plan, voor alleen een drive through. Voordat we weg rijden proberen we het thuisfront nog te bellen, want hier hebben we ook weer bereik. Dit lukt gelukkig en hierna gaan we weer opweg. We nemen de 189 richting Montpelier, voor onze volgende slaapplaats. We rijden de Snake River over en rijden dan een hele tijd naast deze rivier in het Teton National Forest, het Targhee National Forest en het Bridger National Forest. De Snake River wordt zeer veel gebruikt voor wildwater raften en kanoeen.

Rafters

We stoppen af en toe bij een Scenic Overlook met schitterende uitzichten op de rafters die beneden erg hun best doen om overeind te blijven. Erg gaaf om te zien in alweer een supermooie omgeving. We rijden door allemaal kleine dorpjes, en alweer hebben we dat onbeschrijfelijke USA gevoel dat je hier krijgt door alleen maar te genieten en om je heen te kijken. We stopppen in Afton voor een kleine hap, teminste dat was de bedoelig. We krijgen allemaal een supersize menu, voor de eerste keer vragen we zelfs een “box” voor de rest van de Club Salade van Kaylee, die niet normaal groot was. Dan wandelen we nog door de mainstreet van Afton met de “World’s Largest Elkhorn Arch”. Alweer zo’n dorpje dat bijna niet te vinden is op de kaart, maar erg leuk is om te bezoeken. Dan weer op naar de finish voor vandaag, Montpelier. We komen hier in de Bear Lake County en rijden door Caribou National Forest in onze volgende staat; Idaho. We hebben hier ons eerste Super 8 Motel die we in Amerika bezoeken. We zijn erg benieuwd, omdat we deze op een ongebruikelijke manier geboekt hebben. De rates waren op het moment van boeken nog niet geladen, dus viel er niets te boeken. Na wat heen en weer ge-mail en telefonische contact met “Betty” is deze boeking tot stand gekomen. “The Big Boss”, zoals Betty bij de receptie werd genoemd is niet aanwezig, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben nu 2 hele mooie kamers in dit mooie Super 8 motel in Montpelier. We doen hier lekker rustig aan en “klooien” nog wat op de kamer, zoals Kaylee dit steeds schrijft. Opie heeft energie over, en geeft de hele Quest een grote beurt zodat deze weer als nieuw van binnen en buiten is. De binnenkant was erg vies geworden door het slechte weer van de laatste dagen in Yellowstone, dus een welkome verrassing. Rond half 7 zitten we nog steeds vol van ons middag supersize menu en halen lekker stokbrood bij de Deli voor ons avondmaal. Lekker Tv kijkend en internettend sluiten we alweer een geweldige dag af.

Utah

29 juli South Jordan
Hotel: Super 8 South Jordan
Weerbericht: 99°F / 37°C
Montpelier – South Jordan: 270 km / 165 mile

We verlaten vandaag de staat Idaho voor Utah. Alweer rijden we via een schitterende weg door het Cache National Forest. Langs het Bear Lake vervolgen we onze weg via kleine dorpjes zoals Paris, Bloomington en Garden City richting Salt Lake City. Via Scenic Overlooks hebben we een prachtig zicht op dit Bear Lake. Vlak na het Cache National Forest komen we ineens in de bewoonde wereld van Logan. Een mooie golfbaan is het eerste wat we tegen komen en rijden dwars door dit stadje richting de I-15. Dan komen we al snel in het Salt Lake gebied. Dit is een zeer uitgestrekt gebied met veel industrie. Er wordt ook aan de weg gewerkt dus erg gezellig doet dit gebied niet aan. Dan zien we aan de andere kant van de weg dat er een “Huge” ongeluk is gebeurt met een uitgebrande truck midden in de wegwerkzaamheden. De weg is aan de andere kant helemaal afgesloten en wordt het verkeer helemaal omgeleid waardoor er een onwijs grote file is ontstaan. Gelukkig hebben wij er geen last van zodat we al snel de hoogbouw van SLC zien opdoemen. We rijden naar het Utah State Capitol, maar helaas deze staat helemaal in de steigers, het lijkt wel een bouwput, erg jammer.

Utah State Capitol

Dan opzoek naar Temple Square, het symbolische hartvan Mormonenreligie gesticht door Joseph Smith. We parkeren de auto vrij dichtbij, want het is erg stil in dit gebied. Het is nml. zondag en SLC lijkt wel gesloten. Alleen bij Temple Square is er leven in de brouwerij. We zien dat het niet alleen een Temple is maar een heel gebied dat 4 hectare is. Hier staan heel veel gebouwen waaronder dus de Salt Lake Temple. Het omvat ondermeer het FamilySearch Center, een Museum en een Conference Center, er staan meer als 15 gebouwen. Omdat het ook nog eens zondag is lopen er vele mormonen rond en worden er vele diensten die hier aan de gang zijn bezocht. De temperatuur is weer aardig opgelopen met 99 fahrenheit, oftewel 37 graden. Bij de zoektocht naar een parkeerplek hadden we eindelijk weer eens een echte Starbucks gespot. We nemen een heerlijke Frap, en besluiten om dit “gesloten” gedeelte maar snel over te slaan. We lopen terug naar de auto en gaan opweg naar South Jordan, een van de buitenwijken van SLC. We nemen de verkeerde afslag en kunnen ondanks de TOMTOM deze Super 8 niet vinden. We nemen op de parkeerpaats van de Albertson de papieren nog eens door en zien dat we een andere afslag moeten hebben. Eerst slaan we nog wat drinken in bij deze Albertson, en gaan dan opweg voor de 2e poging. Deze Super 8 zit erg goed verstopt maar we hebben hem uiteindelijk gevonden. Helaas verdient dit Motel eigenlijk geen Super voor de 8, verkeerde locatie en niet zo mooi als die in Montpelier. We kunnen hier nog wel even indoor zwemmen en bubbelen, voordat we naar de naast ons gelegen Denny’s gaan. Dit is voor het eerst dat we bij deze keten gaan eten, en dit verdient weer absoluut SUPER! Dit is zeker voor herhaling vatbaar. Voordat het licht alweer utgaat buiken we uit op de kamer voor de tv.

30 juli Cedar City
Hotel: Holiday Inn Express Cedar City
Weerbericht: 68°F / 20°C
South Jordan – Cedar City: 500 km / 310 mile

Om 3 werden we heerlijk wakker getoeterd door de treinmachinist die hier vlak bij voorbij reed, waarvoor hartelijk dank nog. Gelukkig weer in slaap gevallen en om 6 uur hetzelfde ritueel. Hierna maar een beetje zitten internetten en om kwart voor 8 zaten we te ontbijten. Daar lezen we in de krant van het ongeluk gisteren bij de afslag van Ogden, dat er gelukkig geen gewonden zijn gevallen en dat de I-15 voor 9 uur was afgesloten. Hierna opzoek naar de Kennecott Coppermine hier in SLC, beter bekend als de Kennecott’s BINGHAM CANYON MINE. We betalen $5 entree en mogen niet onderweg stoppen en moeten meteen doorrijden naar het visitor center. Hier wordt gewoon flink doorgewerkt. Deze mijn produceerd al koper vanaf 1906, meer als 100 jaar dus, en ze zijn voorlopig nog niet klaar. Dit is de grootse hand made “open-pit mine” van de wereld. Er wordt zoveel koper, goud, zilver en andere materialen naar boven gehaald, dat het “The Richest Hole On Earth” als bijnaam kreeg. Dit “hole” is zelfs door astronauten in de space te zien. De vrachtwagens die rond rijden zijn zo verschrikkelijk groot, net een gemiddeld woonhuis. Als je ze ziet rijden in de mijn lijken het wel dinky toys, zo groot is die mijn. Je voelt je erg klein bij het aanzicht van die “kuil”.

Dinky toy…

We kunnen helaas niet dicht bij een vrachtwagen komen, maar ook van een afstandje zien ze er “Huge” uit. Er staat wel 1 wiel bij het visitor center waarbij je de groote van de hele vrachtwagen erbij moet denken, dat is wel een beetje jammer. In het visitor center is er te zien dat veel huishoudelijke voorwerpen materiaal uit deze mijn bevatten. We bekijken dan ook nog een film in het visitor center wat hier allemaal gebeurt, erg indrukwekkend. Hierna moeten we weer de I-15 op, richting Cedar Breaks NM. Onderweg stoppen we nog even voor een Milkshake bij de Mac en tanken we de Quest meteen weer vol. Onderweg zien we de afslag naar Capitol Reef NP, die we 2 jaar geleden al hebben bezocht. Boven de bergen van het Dixie National Forest wordt het steeds donkerder en donkerder. Dit voorspeld niet veel goeds. Bij de afslag naar Cedar Breaks National Monument is het nog lekker 90 fahrenheit en droog. We rijden het Dixie National Forest in en daar begint het weer onwijs hard te regenen en te onweren, niet normaal. De omgeving blijft mooi of het nu regent of niet en we komen door het ski gebied “Brian Head” met schitterende huizen en lodges. Boven bij het Sunset View op 10662 ft. hoogte is het kwik gedaald tot: 45 fahrenheit oftewel 7 graden!!!! Edith loopt toch naar het punt voor een foto en komt drijfnat terug maar met foto. We bekijken hem meteen en vinden dit toch wel erg mooi. Dus trotseren wij ook de regen om Sunset View op ons netvlies te zetten. Het is dan wel vreselijk weer, maar toch maakt het uitzicht veel goed. Natuurlijk hadden wij ook veel liever mooie weer, maar ja dat zat er deze keer niet in, helaas. De 148 naar onze overnachtingsplaats Cedar City is zowaar nog mooier als de heen weg met nu al die rode rotsformaties om ons heen, ondanks het slechte weer. Het kwik is gelukkig ook weer op normale waarde terecht gekomen met 20 graden celsius. Bij aankomst in onze enige Holiday Inn Express van deze vakantie zien we dat hij heel erg mooi is. Er zit weer (gelukkig) een mooi indoor zwembad met Hot Tub bij waar we dankbaar gebruik van maken. Om 7 uur gaan we eens kijken waar we gaan eten. We besluiten om Applebee’s eens te proberen. Een gave zaak met allemaal tv’s op verschillende kanalen en op je tafeltje een “Soundog”, waarmee je het geluid op je tafeltje zelf kan bepalen, zodat je het geluid kan ontvangen bij de tv zender waar je naar kijkt, echt cool. Dan het eten, het was heerlijk. Dit is weer een toppertje, en zeker voor herhaling vatbaar.

Nevada

31 juli Las Vegas
Hotel: MGM Grand
Weerbericht: 104°F / 40°C
Cedar City – Las Vegas: 350 km / 215 mile

Na een heerlijk nachtje werden we deze keer om 07.10 uur gewekt door de wekker, die nog aan stond van de vorige gasten….dat is lekker! Meteen blijft iedereen op, en zitten we om half 9 aan het ontbijt. Om 9 uur vertrekken we richting de Kolob Canyons van het Zion National Park. De wolk die ons de laatse dagen achtervolgt heeft, is nu ook weer van de partij. Gelukkig blijft het deze keer wel droog, maar echt zonnig wordt het niet. We missen de afslag door een rijtje vrachtwagens, dus pakken we de volgende afslag om weer een stukje terug te rijden voor de goede afslag richting Kolob.

Hoover Dam

Bij aankomst laten we onze America the Beautiful pas zien in het Visitor Center en krijgen we weer en Zion Map en Guide. Er zijn wat trails te lopen maar die zijn niet voor ons weggelegd. We cruisen er alleen maar doorheen vandaag. Het is een kleine Scenic Drive van 8,5 km voornamelijk bochtenwerk. Kolob Canyons Viewpoint is het eindpunt waar je alweer een schitterend uitzicht hebt op de rode Canyons. Het is wel weer erg mooi, die rode rotsenpartijen hebben toch een speciale aantrekkingskracht op ons. Jammer maar de zon scheelt een hoop, dan is alles nog roder en mooier. Dan opweg naar Vally of Fire. Tenminste dat was de bedoeling. Maar omdat die wolk ons blijft achtervolgen besluiten we om Vally of Fire te schrappen en richting de Hoover Dam te rijden. Omdat we vandaag Utah inruilen voor Nevada winnen we weer 1 uur en hebben dus ruim de tijd omdat we pas na 3 uur kunnen inchecken in MGM. We tippen Las Vegas net aan doordat we de rondweg naar Boulder City nemen. Als we Boulder City voorbij zijn zien we al de controlepost voor de ingang van de Hoover Dam. Regelmatig worden er auto’s staande gehouden, want er wordt scherp gecontroleerd voordat je de Hoover Dam op komt. Wij passeren deze keer met glans dit Checkpoint en mogen door rijden naar de Dam. We zien dat hier erg veel veranderd is sinds 1990 en parkeren onze auto in de parkeergarage, die er toen nog niet was. Inmiddels hebben we de wolk door ons gewijzigde plan op het verkeerde been gezet, want hier is hij niet te bekennen en is het alweer 104 fahrenheit, oftwel 40 graden. We lopen de hele Dam over wat weer een mega groot project is. Er wordt ook flink gewerkt aan een nieuwe Mega grote brug, de grootste betonnen brug te wereld moet hiet verrijzen. Omdat we toch wel meer van deze Dam te weten willen komen gaan we naar het Visitot Center waar we tickets voor The Power Plant Tour kopen. Allereerst krijgen we een film te zien over het onstaan van dit “Engineerings Wonder”. We gaan hierna 520 ft. met de lift naar beneden waar we wat generatoren te zien krijgen die hier de dienst uitmaken. Ook wordt er veel verteld hoe dit ontstaan is, en ze hierdoor dus ook Lake Mead voor hebben moeten aanleggen. Dit is Amerika’s gootste man-made reservoir. Zo nu weten we ook hoe het toch komt dat al die lichtjes in Las Vegas kunnen blijven branden, en kunnen we met een gerust hart richting MGM. Eindelijk zijn we weer in VEGAS, supergaaf maar aan de andere kant, dan hebben we nog maar een week. We rijden bijna de hele strip af van Downtown totdat we bij MGM aankomen. We herkennen natuurlijk veel van 2 jaar geleden, maar er worden ook weer mega grote nieuwe hotelketens gebouwd. We parkeren voor de deur en durven deze keer met lichte schaamte onze bagage door een Bellboy straks in onze kamer af te laten leveren. Hier is dit absoluut normaal maar dit hebben wij nog nooit laten doen. Anders moeten we hier +/-3 km met onze tassen lopen en dit is toch wel veel relaxter. Dit hoort er allemaal bij, MAXIMUM VEGAS!!!!! We bellen op als we op de kamer zijn en binnen 5 minuten is alle bagage er, erg makkelijk voor wat Tipdollars. We hebben allemaal behoorlijke honger en Kaylee wil graag naar het Grand Buffet hier in MGM. Nou dat was echt Grand en vreselijk goed. Niet normaal wat je hier kan weg bunkeren voor €26 pp. We hebben natuurlijk teveel gegeten, en wachelend lopen we nog een stukje de strip op. Hier bezoeken we de M&M en Coca Cola winkel, voordat we uitgeput naar de kamer terug gaan, en morgen hier weer fris en fruitig tegen aan kunnen/moeten gaan.

1 Augustus Las Vegas
Hotel: MGM Grand
Weerbericht: 89°F / 32°C

Vandaag heerlijk uitgeslapen, met dat uurtje winst van gisteren is het voor ons gevoel 9 uur. Maar het is natuurlijk hier 8 uur en Kaylee gaat gelijk op MSN. Het verslag van gisteren moet ook nog worden gemaakt, want gisteravond was echt de koek op. Als we de gordijnen open doen zien we dat die wolk ons weer gevonden heeft. En hij is vreselijk kwaad, want het donderd en bliksemd in de verte. Hebben wij weer, 5 tot 10 dagen regen in Vegas, en wij zijn er weer getuigen van. We gaan om 10 uur de deur uit, om vandaag van Hotel tot Hotel te hoppen. We willen beginnen in Planet Hollywood, maar dat halen we niet. De regen komt met bakken uit de lucht en we moeten echt schuilen. Dit doen we voor het Polo Hotel die een overdekt plein heeft met wat winkeltjes en cafeetjes. We nemen een bak koffie en wachten tot we de oversteek kunnen maken. De mensen van hier staan me open mond te kijken want dit maken ze niet zo vaak mee. Gelukkig wordt het snel droog en gaan we opweg naar Planet Hollywood waar we de tickets voor Hans Klok voor morgenavond bij WillCall gaan ophalen. Het hotel heeft een heuse shoppingmall voor de deur, Miracle Mile Shops. 170 winkels en 15 restaurants, dit is allemaal overdekt met een koepel die zo gemaakt is alsof je buiten loopt, erg mooi. Dan hoppen we van Paris naar Bally’s en naar Flamingo. Hier bekijken we onder andere de flamingo’s in de mooie tuin van dit complex.

Wynn

Hierna komen we via de Imperial Palace en Harrah’s bij de Venetian. Eerst brengen we nog een bezoek aan de Starbucks, waarna we weer wat energie hebben voor de 2e helft. Ook de Venetian heeft weer zo’n schitterende hemel-koepel alsof je buiten bent. Het is alweer super mooi gemaakt, met echte gondels waarin je door grachten kan worden gevaren. Dan opweg naar de Wynn waar we eerst voor het nieuw te bouwen Palazo lopen. Die Palazo wordt ook weer MEGA groot. Ook Wynn is echt supermooi met alweer een hele luxe uitstraling. Naast Wynn wordt er de Encore gebouwd, in dezelfde style als Wynn. Hier lopen we naar de overkant om naar de Fashion Show Mall te gaan. Ook hier weer vele winkels waar we bij The Paul Frank Store de grote vangst gedaan moet worden, aldus Kaylee. Hier gaan we met tassen naar buiten, dus Kaylee met een Big Smile. Hiernaast zit een Skechers waar we ook scoren dus gepakt en gezakt naar het volgende hotel. Het is inmiddels 5 uur!!!!! dus tijd voor wat eten. We proberen het vervolg wat uit te stellen, maar we moeten toch verder. De voetjes gaan we al aardig voelen en zoals we gisteren teveel hadden gegeten, hebben we vandaag teveel gelopen. Maar ja, we moeten toch terug naar MGM dus dan maar door wat Casino’s. We bezoeken nog Treasure Island, Mirage met een witte tijger van Siegfried en Roy, Ceasars Palace met het Colloseum waar we in 2005 Celione Dion bezochten, Bellagio met de mooie Fonteinen, via het nieuw te bouwen Cosmopolitan, Monte Carlo en New York om uiteindelijk weer bij MGM te eindigen. Hier bekijken we nog even het 9 miljoen dollar kostende verblijf de Lion Habitat in MGM die erg mooi blijft. Het is inmiddels alweer 19.00 uur, dus dit was een hele lange dag met uiteindelijk een lekker temperatuurtje om in te lopen. Na 2 uurtje met de voetjes van de vloer gaan we nog even een gokje wagen beneden, maar helaas blijft het gegil van de Jackpot-toeter uit, zodat we verder moeten dromen op de kamer.

2 Augustus Las Vegas
Hotel: MGM Grand
Weerbericht: 92°F / 33°C

Alweer de 3e dag Vegas, dat gaat snel. Vandaag staat Premium Outlet Center op het programma. We pakken de auto en rijden richting Downtown. Vlak na de Stratosphere nemen we de Charleston Blvd. Vlak voor de I-15 moet hij liggen. Het zijn allemaal losse winkels in de buitenlucht. Dus geen overdekt winkelcentrum. Het is erg benauwd en er wordt flink gekoeld met watervernevelaars. We lopen winkel in en winkel uit. De meeste merken zijn allemaal erg goedkoop vergeleken met nederland, maar we zitten(gelukkig) met een bagage limiet, dus moeten we ons wel beheersen. Net als we dit “Pretpark” willen verlaten, komt die vervelende wolk weer om de hoek kijken….een stortbui niet normaal.

Las Vegas Sign

We blijven even schuilen in de Adidas winkel, en na 5 minuten lopen we snel naar de parkeergarage. Dan rijden we nog even naar de hoek van Paradise Rd. waar het Hard Rock Hotel met het ernaast gelegen Hard Rock Cafe, voor het welbekende t-shirtje. Dit ziet er weer mooi uit en ze hebben hier levensgroote KISS poppen in een vitrinekast staan, erg gaaf (vind ik!). Dan weer terug voor een uurtje relaxen en daarna naar het Planet Hollywood Resort voor de show The Beauty Of Magic van Hans Klok die al om 19.00 uur begint. We gaan met de auto naar PH toe omdat we hierna naar Downtown rijden voor onze Fremont Street Experience. Eten doen we dit keer ook in PH bij Planet Dailies, The Ultimate Coffeeshop wat gewoon een erg goed restaurant is. Om kwart voor 7 lopen we naar de zaal waar we geen foto en/of film apparatuur mee naar binnen mogen nemen, dit hebben we dus in de auto achtergelaten voor vanavond. Er is nog meer bezoek, want we zien Robert Doornbos, de nederlands F1 testrijder staan bij de ingang. Wij hebben superplaatsen en zitten een klein beetje schuin op de 4e rij. De security is wat zenuwachtig en er wordt veel heen en weer gelopen, dus zal er nog een of andere bekendheid binnen wandelen. En ja hoor, daar gaat de deur open en het is ongelofelijk maar maar, daar komen SIEGFRIED & ROY binnen om uitgerekend vanavond de show bekijken. Ze krijgen een staande ovatie en dit is echt een kippenvelmoment. Wij hebben ze nog in 1990 nog zien optreden hier in The Mirage en vinden dit dus erg gaaf. Roy zit wel in een rolstoel, maar heeft gelukkig het hele voorval met zijn witte tijger overleefd. Ze zitten ook op de 4e rij maar er zitten 15 plaatsen tussen. Dan de show, Hans Klok met zijn goocheldoos Pamela is echt geweldig!!!! Een eerbetoon aan zijn vader is toch wel de rode draad die door het programma loopt en zoals we al wisten doet Pamela een kwartiertje mee. Hans geeft natuurlijk Siegfried & Roy alle credits die ze verdienen en zal erg zenuwachtig zijn geweest. We zijn vreselijk in de maling genomen, maar helaas kunnen we niet ontdekken hoe. We hebben erg genoten, want Hans Klok en Joop hebben hier een prachtige show neergezet, die voor niemand onderdoet zoals de Nederlandse kranten eerder vermelden. Na de show wordt het druk rondom Siegfried en Roy, helaas hebben we dus geen fototoestel bij ons maar…… Kaylee vraagt een handtekening en die krijgt ze van Siegfried & Roy op het ticket van Hans Klok, UNIEK en alweer een kippenvelmoment. Nog onderste boven van de show,waarin trouwens vele nederlanders aanwezig waren, gaan we opweg de Fremont Street Experience in Down Town. We parkeren vlak om de hoek in een parkeergarage en komen midden in het lichtparadijs binnen. Hier is het grootste videoscherm ter wereld met ongeveer 2,1 miljoen lampjes en is 480 meter lang, die een halve straat overdekt en waarmee om het half uur een show wordt gegeven. Het is ook weer een mooie belevenis die we zeker niet hadden willen missen, erg gaaf. De terugweg gebruiken we om de hele Stip te filmen vanuit de auto, het lijkt wel spits uur maar we kijken meteen onze ogen uit. Wat een geweldig gekkenhuis is Las Vegas toch. Even na 24 uur vallen we moe maar zeker weer voldaan de kamer binnen in MGM, na alweer een grandiose dag.

3 Augustus Las Vegas
Hotel: MGM Grand
Weerbericht: 104°F / 40°C

Na die geweldige avond met de show van Hans Klok nog vers in het geheugen van gisteren slapen we nu wat uit tot een uur of 9. We kijken naar buiten en zien dat het stralend weer is en de wolk die ons al een tijdje achtervolgde is gelukkig nergens te bekennen. Hierna komt iedereen langszaam op gang en om half 11 proberen we een plekje te bemachtigen bij 1 van de 5 zwembaden hier in MGM GRAND. Dat moet toch wel lukken dachten we zo. Maar dat is moeilijker dan je zou denken, tenminste als je een schaduwplekje wilt. Uiteindelijk vinden we en leuk plekje met parasol zodat we de voorspelde 40 graden van vandaag goed op kunnen vangen. Kaylee huurt een band voor $16!!, waar je de hele dag gebruik van mag maken.

Las Vegas

Die $16 haalt ze er wel uit want ze blijft rondjes dobberen in die langzaam stromende rivier die hier door de tuin loopt. Dit zwembad complex is echt super en heeft zeker meegeteld om weer MGM te kiezen voor deze vakantie. Helaas zit ook hier maar 24 uur in een dag dus helaas maken we er niet iedere dag gebruik van. Het is echt niet langer als 10 minuten uit te houden in de zon, dus we zitten meer in het water dan erbuiten. We eten in de middag meteen hier een brood, ja geen broodje maar een brood zoals ze alleen in Amerika te verkrijgen zijn. Om een uur of 3 vinden we het echt genoeg en zijn we die warmte meer dan zat, ja we weten het: het is ook nooit goed. Opweg naar de boven nemen we nog een Frap mee voor op de kamer, en maken we ons op voor de laatse avond alweer in Las Vegas. We nemen een taxi en laten ons bij de Fashion Mall afzetten. Hier achter zit nog een heel mooi winkelcentrum waar we bij The California Pizza Kitchen gaan eten. Hier lopen we nog wat te shoppen en gaan langzaam met de terugweg beginnen. Kaylee loopt toch nog even de Paul Frank Store binnen, want je weet maar nooit. En ja hoor, weer iets nieuws gescoord. Dan nemen we een Frap mee naar de Piraten show bij Treasure Island, maar hier is het zo onwijs druk dat we deze maar overslaan en richting The Mirage gaan voor de Vulkaan uitbarsting. Erg mooi, voor de foto en video. Dan weer de Strip af richting Bellagio voor de fontijnen. Ook dit is een waar spektakel, dat om het kwartier wordt opgevoerd. We bekijken 2 showtjes op verschillende muziek, schitterend. Nu nog het laatste stuk naar MGM terug en dan zijn we bij de Finish voor wat Las Vegas betreft. We hebben weer genoten en ondanks de 4 nachten komen we hier gewoon tijd tekort. Alweer komen we afgeknoedeld op onze kamer en kunnen we nog een nachtje hier heerlijk slapen in dit waanzinnige hotel, dat MGM is.

Californie

4 Augustus San Diego
Hotel: Days Inn Hotel Circle by Seaworld
Weerbericht: 72°F / 22°C
Las Vegas – San Diego: 535 km / 330 mile

Helaas moeten we vandaag afscheid nemen van Las Vegas. We laten de koffers weer naar de auto brengen, zodat we heerlijk relaxed kunnen uitchecken. Dan opweg naar San Diego, a 5 hour drive. Onderweg is het vreselijk druk, we merken weer dat we naar een grote stad verhuizen. Er wordt op deze route flink aan de weg gewerkt zodat het meer op file rijden lijkt. Eenmaal in San Diego komen we snel aan bij onze Days Inn op de hotelring. We checken in, maar er is pas 1 kamer klaar, zodat we daar wel alvast de koffers kwijt kunnen. Voor de andere kamer kunnen we na 4 uur onze sleutels halen.

Barry Bonds

We gaan even na 3 uur opzoek naar wat boodschappen en meteen opweg naar onze eerste Baseballgame: SAN DIEGO PADRES- SAN FRANCISCO GIANTS. De boodschappen worden niet gevonden, dus rijden we meteen door naar PETCO PARK, The Home of the PADRES. Dit is bijna Down Town gelegen, maar met behulp van de route die door het hotel is opgegeven rijden we er zo naar toe. Het is werkelijk een schitterend stadion en erg groot. We halen de tickets bij WillCall en lopen een rondje om het stadion. Vandaag kan Barry Bonds, de sterspeler van de Giants een Homerun record neer zetten. Hij is opzoek naar zijn 755ste Home Run. Ook al is hij van de tegepartij iedereen is “excited”! Het is een grote eet & drink partij hier op de tribune’s. Dit is meteen een avondje uit voor hele familie’s. We kijken onze ogen uit, want dit is fantastisch om mee te maken. Het volkslied wordt vertolkt door een 14 jarig meisje en wordt volmondig meegezongen, erg indrukwekkend blijft dit fenomeen. Dan begint om 7.05 de wedstrijd, en meteen worden we aangenaam verast doordat de eerste de beste slag een Homerun is voor de Padres, 1-0. Het stadion gaat uit z´n dak. Dan blijft het stil en komen de Giants aan bod. Als Barry Bonds op de plaat gaat staan is er veel gejoel en rumoer. En ja hoor, hij slaat vandaag in PETCO PARK zijn 755ste Home Run, en wij zijn hier getuigen van, erg gaaf. Daarna is het eten, drinken lopen praten en kijken. Het wordt een lange avond en we doen mee de 7th Inning Stretch. Het is een groot circus en we genieten hier met volle teugen van. Het blijft maar een gelijke stand, 2-2. De wedstrijd moet een winnaar opleveren, dus dat kan nog wel even duren. Uiteindelijk na meer dan 3 uur komt de beslissing, de Padres winnen met 3-2. Hierna komt er nog Family Fireworks en ook dit is schitterend. Het stadion loopt leeg en we zien dat het veld en stadion alweer wordt opgemaakt voor de wedstrijd van morgen!!!, weer tegen de Giants. De TomTom wijst ons in het donkere San Diego probleemloos naar het hotel, voor de volgende verrassing. Bij het ophalen wordt ons meedegeeld dat ze onze 2e kamer heben weggeven en ze verder geen kamers meer tot hun beschikking hebben, wegens een probleem met onze Creditkaart voor de 2e kamer, erg vreemd. Nu hebben we wel veel gekocht maar die Limiet is echt nog niet bereikt. Het is al na 12 uur en we zijn te moe om in discussie te gaan en willen we alleen maar slapen, dus nemen we een rollaway op de kamer om in ieder geval met zijn vijfen te kunnen slapen. Dan vechten we dit morgen wel weer uit.

5 Augustus San Diego
Hotel: Days Inn Hotel Circle by Seaworld
Weerbericht: 74°F / 23°C

Na een nachtje op een rollaway zijn de problemen van gisteren niet snel vergeten. We vinden het nog steeds erg vreemd en er moet wat anders aan de hand zijn geweest. Dus vroeg naar de balie, voor opheldering. Ze snappen er niets van dat dit gisteravond gebeurt is. De enige verklaring van hun kant is dat we ons weer hadden moeten inchecken voor de 2e kamer na 16.00 uur waarvoor ze weer onze Creditcard nodig hadden. Maar wij zaten lekker baseball te kijken in het Petco park, en dachten dat we na 16.00 uur alleen nog maar de sleutels moesten ophalen. Maar vervolgens kwamen wij niet opdagen, en hebben ze de reservering voor 2e kamer in zijn geheel geannuleerd voor alle 4 de nachten.

Hotel del Coronado

Nu is gelukkig alles weer geregeld en komt vanmiddag de kamer naast ons vrij voor Opie en Omie. Wij krijgen een bon voor een gratis ontbijt in het hiernaast gelegen restaurant Pam Pam Cafe & Grill voor 5 personen met de beroemde woorden: Sorry for the Inconvenience! Heel erg netjes, en we maken er maar meteen gebruik van, want we hadden tenslotte nog niets gegeten. Hier hebben we erg lekker gegeten waardoor we deze blooper maar snel zullen vergeten. Hierna boodschappen gedaan bij de Target en op naar San Diego Down Town. We parkeren de Quest in de haven, waarvandaan we meteen onze wandel-tour beginnen. Er liggen natuurlijk weer hele mooie en grote vliegdekschepen in deze Marinehaven. We lopen meer naar Dow Town, tussen de vele hoge gebouwen door naar het beroemde Horton Plaza. Een openlucht kleinschalig winkelcentrum midden in Down Town die erg gezellig is. Hierna lopen we alweer naar een beroemd stukje in San Diego: Gaslamp Quarter Historic District. Dit is het oude centrum uit de 19e eeuw met oude architectuur en de vele restaurantjes. Het is niet groot maar wel erg gezellig. We komen weer bekaf bij de auto terug, en nemen nu de bekende Coronado Bridge, die 3,4 km lang is en ruim 60 meter hoog is omdat de vliegdekschepen er onder door moeten kunnen varen. Deze brug leidt ons naar het nog veel beroemdere Hotel del Coronado. Hier zijn opnames gemaakt voor de oude filmhit Some Like It Hot met Marilyn Monroe en Tony Curtis in de hoofdrol. We nemen een kijkje in dit luxueuze oort wat aan een een erg mooi strand ligt. Daarna gaan we opzoek naar een plekje waar we een mooi uitzicht hebben op de Skyline van San Diego. Dit vinden we snel en genieten erg van het uitzicht. Van deze kant zien we ook het Petco Park stadion waar we gisteren nog zaten, heel gaaf. Daarna terug richting de Hotelcircle, waar we in de Fashion Valley bij The Cheesecake Factory willen eten. Hier is het zo druk dat we een pieper meekrijgen die afgaat als er een plekje voor ons is. Buiten staat iedereen met zo’n pieper te wachten tot hij afgaat. Na 20 minuten gaat hij piepen en knipperen, dus we mogen aan tafel. Het eten is hier echt grandioos dus dat wachten heeft iedereen er graag voor over, dus wij ook. Na het eten nemen we natuurlijk nog een echte Cheesecake voor de perfecte afronding van deze dag. Oh ja, maar we moeten nog de sleutel van de 2e kamer halen, en zowaar krijgen wij deze meteen mee.

6 Augustus San Diego
Hotel: Days Inn Hotel Circle by Seaworld
Weerbericht: 73°F / 23°C

Vandaag gaan we naar het land van de SHAMU’s, San Diego’s Seaworld. De eerste en eigenlijk enig echte Shamu zwemt alweer vrij rond in de grote oceaan. Alle Orca’s die ze hier hebben heten nu ook Shamu voor het gemak. Seaworld gaat om 9 uur open en dus zijn we al voor 9 uur present. We kopen kaartjes met onze ANWB pas die ons $10 korting p.p. opleveren, zo dat is snel verdient. We betalen met onze creditkaart, zodat we hem meteen weer even kunnen testen, geen probleem dus. De wolk heeft ons weer gevonden, maar hierdoor is het wel heerlijk “parkenweer”. We mogen al voor 9 uur naar binnen, maar alleen op het pleintje met de winkeltjes en de eettentjes. Dan begint het volkslied te spelen, waarmee Seaworld elke dag wordt geopend. Dat zie ik niet gebeuren bij het Dolfinarium. We beginnen meteen met een bezoekje aan Shamu, wat een gigant is dat toch.

Shamu

De eerste show in het Shamu Stadium begint om 11.00 uur, en die willen we meteen gaan bezoeken. Maar eerst lopen we naar de dolfijnen die we mogen aaien, in het Rocky Point Preserve. We kopen wat visjes, om ze naar je toe te lokken. Ze weten precies dat dit staat te gebeuren, en maken er een waar festijn van. Het is gelukkig nog niet zo druk, en Kaylee kan er geen genoeg van krijgen. Hierna gaan we naar het Forbidden Reef waar je Stingray’s (roggen) kan aaien. Een beetje eng maar wel gaaf. Dan op naar de show van Shamu, Believe. Inmiddels is de wolk verdwenen en schijnt de zon volop, dus weg “parkenweer”. Het is een schitterende show, waarin er 5 Shamu’s mogen opdraven. Ze doen allemaal een truukje en wordt lekker gespetterd, en de Saokzone wordt drijfnat. We besluiten zoveel mogelijk shows achterelkaar te bezoeken, zodat we vanmiddag de rest van het park gaan verkennen. We doen achtereenvolgens de Dolphin Discovery, Cirque de la Mer en de Sea Lion and Otter show. Stuk voor stuk schitterende shows, die geen moment vervelen. Inmiddels is het alweer 1 uur geweest, en nemen we een Fajita Chicken Salade bij Mango Joes, wat erg lekker was. Dan gaan we nog naar de zeesterren die je mag oppakken, de flamingo’s, naar het Pets stadium voor een dieren-show, de pinguins, de Wild Artic met de helicopter simulator waarmee je over Antartica vliegt, de haaien in Shark Encounter en nog veel meer om op te noemen. Tsonge tsjonge, wat een wereldpark is dit zeg! we raken maar niet uitgekeken, en besluiten om te wachten tot SHAMU ROCKS. Dit is een nieuwe show die alleen maar in de zomerperiode als extraatje wordt uitgevoerd om 07.30 en 09.30 uur. Deze show is waanzinnig!!! Veel rockmuziek met een Live gitarist op het podium en mooie special effects in de schemer, waarin ook deze SHAMU’s weer de show stelen, SUPER GAAF. We hebben inmiddels hier bijna 12 uur rond gelopen, en moeten dus echt weer eens terug naar het hotel. Helaas heeft de batterij het in ons fotostoestel niet zo lang uitgehouden als ons en hebben we geen foto’s meer kunnen maken bij SHAMU ROCKS, en alleen maar gefilmd. De parkeerplaatsen zijn hier ook iets groter als die in Nederland, en zijn zodoende een kwartier lang onze Quest kwijt. Gelukkig doet de afstandsbediening met toeter hier zijn werk, zodat we niet hoeven te wachten tot de laatste auto het terrein afrijd. We zijn binnen 8 minuten weer “thuis” en voelen nu pas onze voeten….. Dit was alweer een grandiose dag, die we lang zullen heugen, SAN DIEGO’s SEAWORLD BEDANKT!

Ps.

Helaas kunnen we weinig of geen foto’s meer uploaden, i.v.m. een foutmelding bij Wanadoo. Vanaf juli moest onze webruimte van 20 MB naar 100 MB gaan, maar dit is waarschijnlijk nog niet gebeurt, zodat we nu al “vol” zitten.

7 Augustus San Diego
Hotel: Days Inn Hotel Circle by Seaworld
Weerbericht: 73°F / 23°C

Helaas is vandaag onze laatste dag aangebroken van deze trip. We slapen wat uit en beginnen pas om 10 uur aan ons ontbijtje. We hebben nog en half dagje en willen nog wel wat bezichtigen. Het wordt het Balboa Park. We nemen de Quest richting Down Town en komen al snel in de file terecht. Oeps, ietsje later en meteen is het verschrikkellijk druk. Bij het park is er echt geen parkeerplek meer vrij. We rijden wat rond en komen langs de San Diego Zoo die aan dit park grenst. Dan maar naar het parkeerterein ietsje verder gelegen waar we de Free Tram naar het park kunnen nemen.

Nissan Quest

De trams komen om het kwartier en zitten regelmatig al bijna vol, zodat er niet veel mensen mee kunnen. Hier staan we inmiddels al een tijdje en is het al over 12 uur. We moeten de Quest ook nog inleveren dus besluiten we het Bilboa Park maar om de volgende keer te bezoeken. Dan terug naar de Hotelring. De laatse uurtjes lopen we nog wat in The Fashion Valley en belanden we weer bij The Cheesecake Factory voor onze laatse middagmaal. Wat een heerlijk restaurant is dit, we nemen lekkere Cheesecake mee in a box voor vanavond. Dan terug naar Days Inn. De dames gaan zwemmen en de heren gaan de Quest inleveren. De TomTom brengt ons weer tot de voordeur, super. Dan nemen we afscheid van deze fantastische reis-auto met 3,5 liter. Hij was heerlijk ruim en zelfs alle aankopen pasten erin, en dat wil wat zeggen. We worden door de Alamo shuttle naar Terminal 1 gebracht op het vliegveld. Hier bellen we de Days Inn om ons op te komen halen met de Days Inn shuttle. Dit duurt een kwartiertje. We halen nog meer mensen op en maken zo op de valreep nog een sightseeing tour mee door San Diego. Dan gaan wij ook nog even zwemmen en is het daarna uit met de pret. Morgen gaat om half 5 de wekker, want om 6 uur worden we met de Days Inn shuttle naar het vliegveld gebracht. Dit wordt een lange dag zodat we de rest van de avond “klooiend” doorbrengen voor de tv. Hier zien we dat Barry Bonds de “Alltime Most Homeruns In Major League History” slaat en nu helemaal alleen boven aan staat, want dit is zijn 756ste Homerun in zijn eigen AT&T Stadium in San Francisco. Dit record heeft 33 jaar op naam van Hank Aaron gestaan en dit is vanavond geneuveld, alweer een unieke gebeurtenis die de boeken in gaat tijdens onze trip. Hierna gaan we duiken……. morgen erg vroeg op dus.

Zuid Holland

8 Augustus Zoetermeer
Hotel: United Airlines
Weerbericht: 68°F / 20°C
San Diego – Zoetermer: 9000 km / 5500 mile

Kwart over 4 ging de wekker, douchen ontbijtje en uitchecken. Dit ging vlotjes op dit vroege uur, en om 6 uur zaten we in Shuttlebus van Days Inn naar het vliegveld. Om 7 uur waren we ingecheckt en door de douane, wat een verschil met de binnenkomst zeg. Een uurtje later vlogen we al boven San Diego om 4uur en 1 kwartier later op Washingtong Dulles Airport te landen. Het was een rustige vlucht naar het warme Washington.

Gaat dit lukken?

De klokken moeten hier weer 3 uur verder, dus is het ineens kwart voor 4. We hebben anderhalf uur om over te stappen op onze vlucht naar schiphol. Dit redden we makkelijk en nemen bij Wendy’s een Chicken Cordon Blue Small Combo. Zo dat hadden we echt nodig. Hierna hebben we nog 15 minuutjes voordat we aan boord kunnen, voor onze 2e vlucht. Deze vlucht duurt natuurlijk veel te lang. Ondanks dat het “maar” 6 uur en 45 minuten is. Met ons videoschempje kunnen We weer kiezen uit 9 kanalen waarop o.a. Shrek 3 en Spidermann 3 te zien zijn. We komen dus ineens een dag later aan in Nederland door het tijdsverschil, donderdag 9 augustus. Om half 7 land het vliegtui van United Airlines en staan we om 7.15 uur bij het Meetingpoint waar we door onze bestelde Taxi-busje met de ontvangstcommissie Do &Da worden opgehaald, erg leuk. De rit naar Zoetermeer wordt al druk kletsend snel afgelegd en voor we het weten zijn we weer thuis. Doodmoe besluiten we om nog eventjes te gaan slapen, zodat we vanavond meteen de Jetlag proberen te laten verdwijnen. Natuurlijk zit de eerste was er al weer in……….

9 Augustus Zoetermeer
Hotel: Home Weerbericht: 68°F / 20°C

Nou dit was het dan weer. Na een uigebreide voorbereiding zijn deze weken omgevlogen voor ons gevoel. Allemaal heel erg bedankt voor het mee beleven van onze fantastische trip, voor de vele ontvangen e-mails, de vele tips van het AA forum, en het verzorgen van het thuisfront. We hebben zo vreselijk veel gezien dat we er voorlopig nog wel even tegen aan kunnen, maar dan… Natuurlijk hebben we nazorg nodig, want de ontwenningsverschijnselen gaan ongetwijfeld komen. Gelukkig hebben we nog 3680 foto’s, en bijna 8 uur film om te bekijken van de 4162 mile die we in de U S of A hebben gereden tijdens deze reis. Tot de volgende keer…….

The Goedies

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s